Najpopularniejsze rośliny doniczkowe, które kwitną jesienią

                                               Najpopularniejsze rośliny doniczkowe, które kwitną jesienią w mieszkaniu. Natura to zbiór płynnych procesów, w których wegetacja rzadko poddaje się sztywnym ramom kalendarzowym, dlatego nie da się jednoznacznie wyznaczyć granicznej daty początku i końca kwitnienia poszczególnych gatunków. W prezentowanym spisie ujęte zostały rośliny doniczkowe, które kwietnie królują pod dachem przez całą jesień, bądź też rozwijają pąki na przełomie pór roku - łącząc schyłek lata z jesienią lub stając się pomostem między jesienią a nadchodzącą zimą. 

Najpopularniejsze rośliny doniczkowe, które kwitną jesienią 

Phalaenopsis - Falenopsis, ćmówka ( foto )

Spis aktualnie liczy 44 rośliny i na bieżąco jest uzupełniany. Liczba zebranych pozycji mogła być mniejsza lub większa, jednak moja uwaga została skupiona na gatunkach ogólnie dostępnych w handlu, które (przy odpowiedniej pielęgnacji) obficie kwitną i wprowadzają w przestrzenie mieszkalne/ restauracyjne/biurowe wyrazisty koloryt i piękno, których w drugiej połowie jesieni często zdecydowanie brakuje za sprawą szarug i zbyt 'krótkich' dni.

                                             Obok licznych przedstawicieli rodziny storczykowatych i bromeliowatych, a także celowo sterowanej i sadzonej w odpowiednim czasie zwartnicy (potocznie nazywanej 'amarylisem'), prowadzonej tak, aby jej pąki otwierały się późną jesienią oraz w okresie świątecznym; wyróżnia się tu grupa roślin, którym z jesienną aurą jest wybitnie po drodze. W ich przypadku skracający się dzień

Cotyledon tomentosa - Kotyledon kutnerowaty, (niedźwiedzia łapka)

                                               Kotyledon kutnerowaty, (niedźwiedzia łapka), to pełen uroku wysoce strukturalny sukulent należący do rodziny gruboszowatych, który w strefie klimatu umiarkowanego jest prowadzony wyłącznie jako całoroczna roślina doniczkowa w mieszkaniu. Swoją niezwykle chwytliwą, potoczną nazwę (niedźwiedzia łapka) zawdzięcza unikalnej budowie morfologicznej liści, które są 'pulchne' jajowate, gęsto pokryte miękkim, aksamitnym kutnerem i zakończone na wierzchołkach 

                                                                   The bear's paw.eng

Cotyledon tomentosa - Kotyledon kutnerowaty, (niedźwiedzia łapka) - Berenpootje

ząbkowatymi wypustkami, które przy odpowiednim doświetleniu przebarwiają się na ciemnoczerwony lub purpurowy kolor, do złudzenia przypominając pazurki misia. 

                                               W stanie dzikim gatunek ten pochodzi z suchych i kamienistych regionów Prowincji Przylądkowej w Afryce Południowej, gdzie zasiedla kwarcytowe zbocza i świetliste zarośla, wykazując doskonałe przystosowanie do surowych warunków okresowej suszy. Na swoich rodzimych terenach ten niszowy sukulent kwitnie obficie, wykształcając wzniesione, sztywne pędy kwiatostanowe o długości do 20 do 30 centymetrów, na szczytach których rozwijają się dzwoneczkowate, zwisające kwiaty o nasyconej, pomarańczowo-czerwonej lub żółtawej barwie. Co pozytywne dla domowych kolekcji, przy zapewnieniu optymalnych warunków uprawy kotyledon kutnerowaty jak najbardziej zakwitnie

Euonymus phellomanus - Trzmielina korkowa - Kardinaalsmuts

                                                  Trzmielina korkowa, to wysoce strukturalny krzew liściasty należący do rodziny dławiszowatych (Celastraceae), który stanowi bardzo interesującą pozycję w świecie azjatyckiej flory wprowadzanej do przydomowych ogrodów i kompleksów zieleni miejskiej. W stanie dzikim gatunek ten pochodzi z górzystych i lesistych regionów Chin, ze szczególnym uwzględnieniem dolin rzecznych oraz świetlistych zarośli. W swoim naturalnym środowisku zasiedla leśne polany

                                                                      Corky spindle.eng 

Euonymus phellomanus - Trzmielina korkowa - Kardinaalsmuts

 (XI)

oraz kamieniste zbocza, gdzie wykazuje dobre przystosowanie do zmiennych warunków atmosferycznych umiarkowanej strefy klimatycznej. Ze względu na swoje pochodzenie cechuje się pełną mrozoodpornością na terenie całej Europy Środkowej, dobrze znosząc surowe, bezśnieżne zimy, co czyni go u nas gatunkiem stabilnym, długowiecznym i bezpiecznym w uprawie. 

                                               Morfologia tego gatunku odznacza się rzeźbiarską, architektoniczną formą. Rośliny te wykształcają wzniesiony, szeroko-krzaczasty i luźny pokrój, z mocno rozgałęzionymi pędami, które z wiekiem mogą przybierać postać malowniczego niewielkiego drzewka o wielu pniach. W profesjonalnej sprzedaży szkółkarskiej gatunek ten oferowany jest zazwyczaj w formie

Chrysanthemum × morifolium - Chryzantema wielkokwiatowa

                                             Czy to rośliny do jesiennych zewnętrznych aranżacji? Czy tę chryzantemę wykorzystuje się we florystyce? Jak uprawiać karłową chryzantemę wielkokwiatową w doniczce w mieszkaniu?  Chrysanthemum × morifolium, czyli chryzantema wielkokwiatowa, to gatunek mieszańcowy o statusie 'hybrydy kompleksowej', będący efektem wielowiekowej, skomplikowanej selekcji i krzyżowania azjatyckich gatunków dzikich, głównie Chrysanthemum indicum oraz Chrysanthemum vestitum. W klasyfikacji botanicznej niezmiennie i oficjalnie obowiązuje nazwa rodzajowa Chrysanthemum, która ostatecznie zastąpiła przejściowo stosowany, dawny termin (Dendranthema).

                                                              Florist's daisy.eng

Chrysanthemum × morifolium - Chryzantema wielkokwiatowa - Chrysant hybride 

                                                Roślina ta jest uosobieniem jesiennej dekoracyjności, zachwyca plastycznością morfologiczną. Przekłada się to na niezwykle bogate, potrójne zastosowanie użytkowe (ogród, florystyka, mieszkanie).

Pierwszym i najbardziej powszechnym sposobem wykorzystania chryzantemy wielkokwiatowej są powszechnie spotykane jesienne aranżacje zewnętrzne. Od września do listopada dekoruje ona tarasy, balkony oraz przestrzenie ogrodowe i cmentarne, wnosząc intensywne barwy w czas schyłku wegetacji. Najpopularniejszą formą są gotowe, gęsto ukwiecone egzemplarze w donicach, kupowane

Pyrus pyrifolia - Grusza chińska, nashi - Nashipeer

                                               Grusza chińska, znana powszechnie pod nazwą nashi, to jedno z najbardziej intrygujących drzew owocowych, które w pierwszej kolejności budzi duże zainteresowanie swoim okrągłym, zupełnie nietypowym dla tradycyjnych gruszek kształtem, przypominającym jabłko. Dopiero w drugiej kolejności roślina ta wywołuje ciekawość konsumentów i ogrodników swoim specyficznym wnętrzem - okazuje się bowiem, że jej owoce są całkowicie pozbawione klasycznego, maślanego charakteru, oferując w zamian wyjątkowo chrupiący, a przy tym niesamowicie soczysty i 'odświeżający' miąższ. Gatunek ten w ujęciu historycznym pochodzi z terenów Azji Wschodniej,

                                                                 Asian pear.eng 

Pyrus pyrifolia - Grusza chińska, nashi - Nashipeer

 

gdzie od tysiącleci był selekcjonowany i uprawiany na obszarze dzisiejszych Chin oraz Japonii. Co zaskakujące, globalna skala uprawy tej rośliny jest gigantyczna, ponieważ produkcja nashi stanowi obecnie bez mała 50% ogólnej produkcji wszystkich gruszek na świecie (!) W sadowniczych nasadzeniach bezapelacyjnie przodują kraje azjatyckie oraz kraje półkuli południowej, w tym Chiny, Japonia, Korea Południowa, a także Nowa Zelandia i Australia. Z kolei na kontynencie europejskim w uprawie tego taksonu wyraźnie wyróżniają się cieplejsze regiony Francji oraz Włoch.

                                              Co pozytywne dla rodzimych pasjonatów pomologii, gruszę chińską można jak najbardziej z powodzeniem uprawiać w Polsce, z tym jednak zastrzeżeniem, że nasadzenia powinny być lokalizowane wyłącznie

Lepismium cruciforme - Lepismium (soort)

                                                         Lepismium cruciforme, to kolejna interesująca strukturalna roślina należąca do rodziny kaktusowatych (Cactaceae). W stanie dzikim gatunek ten pochodzi z tropikalnych i subtropikalnych lasów deszczowych Ameryki Południowej, gdzie jego najbogatsze naturalne stanowiska rozciągają się od wschodniej Brazylii, przez Paragwaj, aż po północno-wschodnią Argentynę. W swoim rodzimym biotopie porasta omszałe konary najwyższych partii drzew oraz szczeliny skalne, bytując tam jako epifit lub rzadziej litofit. Choć z punktu widzenia systematyki jest to autentyczny kaktus, ewolucyjnie przystosował się do wilgotnego, cienistego mikroklimatu lasu tropikalnego. 

                                                           Lepismium cruciforme.eng

Lepismium cruciforme - Lepismium (soort) 

Magazynuje wodę w mocno zmodyfikowanych, 'mięsistych' łodygach, które charakteryzują się unikalną, rzeźbiarską budową - pędy są zazwyczaj trój- lub czterokanciaste w przekroju (stąd nazwa cruciforme, oznaczająca 'krzyżowy' kształt) i posiadają głębokie nacięcia wzdłuż krawędzi, z których wyrastają pęczki białych, wełnistych włosków.

                                               Pokrój tej rośliny jest zwieszający, dynamiczny i kaskadowy, co nadaje jej awangardowy 'sznyt' wizualny. W optymalnych warunkach całorocznej uprawy doniczkowej w mieszkaniu, jej pędy osiągają długość od 60 do nawet 100 centymetrów. Początkowo młode przyrosty rozwijają się lekko wzniesione, jednak z czasem, pod wpływem własnego ciężaru, zaczynają się przewieszać i formować gęste, architektoniczne girlandy. Pod wpływem rozproszonego światła dziennego,

Heptacodium miconioides - Heptakodium chińskie - Zevenzonenboom

                                             Heptakodium chińskie, to jedna z bardziej interesujących, a wciąż rzadko spotykanych pereł azjatyckiej flory w naszych ogrodach. Ten liściasty krzew wywodzi się z Chin, gdzie w naturze występuje jako endemit na ograniczonych stanowiskach, co nadaje mu status rośliny niemal kolekcjonerskiej. Charakteryzuje się wzniesionym, lekko rozłożystym pokrojem, osiągając zazwyczaj wysokość od 3 do 4 metrów. Z czasem starszy egzemplarz może przybierać formę drzewka o wielu pniach, gdzie dodatkowym atutem jest jasna, kremowo-brązowa kora, łuszcząca się efektownie długimi pasami, co stanowi doskonały element dekoracyjny także w okresie bezlistnym.

                                                                The seven-son flower.eng

Heptacodium miconioides - Heptakodium chińskie - Zevenzonenboom
 Kwiaty i kielichy

(IX)

                                                   Największy zachwyt heptakodium wzbudza jednak u schyłku sezonu, z początkiem jesieni. Białe, jaśminowo pachnące kwiaty, zebrane w gęste wiechy na szczytach pędów, pojawiają się we wrześniu i zdobią krzew przez wiele tygodni. Jest to roślina wybitnie miododajna, stanowiąca bezcenne źródło pożywienia dla pszczół i motyli w czasie, gdy większość innych pożytków już zanika. Gdy białe płatki opadają, spektakl wcale się nie kończy – działki kielicha rozrastają się i przebarwiają na intensywny, winny odcień czerwieni, co sprawia wrażenie, jakby krzew zakwitł ponownie

Miscanthus × giganteus - Miskant olbrzymi - Prachtriet

                                                 Miskant olbrzymi, to potężna wieloletnia nieinwazyjna trawa kłączowa. Gatunek ten jest bezpłodnym, triploidowym mieszańcem, który powstał w wyniku skrzyżowania dwóch innych azjatyckich taksonów: wybitnie ozdobnego miskanta chińskiego (Miscanthus sinensis) oraz ekspansywnego miskanta cukrowego (Miscanthus sacchariflorus). Do Europy ta niezwykła trawa trafiła z Azji Południowo-Wschodniej około 1930 roku za sprawą duńskiego botanika Aksela Olsena i początkowo była traktowana wyłącznie jako botaniczna ciekawostka. W optymalnych warunkach uprawy 

                                                                           The giant miscanthus.eng

Miscanthus × giganteus - Miskant olbrzymi - Prachtriet

(IX)

kępy miskanta olbrzymiego cechują się wręcz fenomenalną dynamiką przyrostu biomasy. Roślina ta buduje zwarty, potężny, wyprostowany, a u góry lekko fontannowy pokrój. Ugruntowana kępa w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego potrafi osiągnąć w polskim klimacie od 2.5 do nawet 4 metra wysokości przy szerokości 1,5 do 2 metra, co czyni ją jedną z najwyższych traw rosnących w Europie Środkowej.

                                              W naszych warunkach klimatycznych miskant olbrzymi kwitnie niezwykle rzadko - puszyste, czerwonoróżowe, a z czasem srebrzyste wiechy pojawiają się na szczytach pędów jedynie pod koniec wyjątkowo upalnego i długiego lata (zazwyczaj na przełomie września i października). Kwiatostany mają o wiele mniejszą wartość zdobniczą niż u miskanta chińskiego, roślina ta nadrabia ten 'niuans' niesamowitą, całoroczną strukturą architektoniczną. Późną jesienią oraz przez całą zimę

Symphyotrichum dumosum - Aster karłowaty - Herfstaster

                                                 Aster karłowaty, to bezkonkurencyjny król jesiennego ogrodu, który wnosi dynamikę do przydomowych ogrodów i kompleksów zieleni miejskiej. W ujęciu geograficznym gatunek ten pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie w stanie dzikim powszechnie zasiedla wilgotne prerie, obrzeża świetlistych lasów oraz piaszczyste nieużytki Ameryki Północnej. Co ciekawe, bylina ta doskonale zaaklimatyzowała się w Europie i obecnie można ją spotkać w Polsce w stanie dzikim jako uciekiniera z upraw ogrodowych, zasiedlającego przydroża, nasypy kolejowe oraz nadrzeczne zarośla, (rzadko, ale zdarza się). Ze względu na niezaprzeczalne walory zdobnicze i poduszkowy pokrój, 

                                                                 Rice button aster.eng

Symphyotrichum dumosum - Aster karłowaty - Herfstaster (soort)

'Schneekissen' 

oraz Pennisetum alopecuroides - Rozplenica japońska - Lampenpoetsergras ( foto )

(X)

w profesjonalnym handlu szkółkarskim dostępnych jest aktualnie mnóstwo atrakcyjnych kultywarów, które nieznacznie różnią się między sobą docelową wysokością, ale przede wszystkim prezentują niezwykle bogaty 'optymistyczny' wachlarz kolorystyczny. Można wybierać spośród odmian o kwiatach nieskazitelnie białych (w tym piękne poduchy odmiany 'Schneekissen'), przez romantyczny pudrowy oraz jaskrawy róż, aż po głębokie bordo, chłodne fiolety i błękity, co pozwala na tworzenie wieloletnich nasadzeń w ulubionych barwach.

                                                 Pod kątem morfologii ta wieloletnia bylina wykształca niezwykle charakterystyczny, zwarty półkulisty pokrój poduszkowy, budując gęste, sztywne, silnie rozgałęzione i mocno ulistnione pędy, które nie wymagają stosowania podpór. Docelowa wysokość rośliny

Peperomia obtusifolia - Peperomia tępolistna, pieprzówka t. - Krokodillentraan

                                             Peperomia obtusifolia, to jest peperomia tępolistna - popularna i wdzięczna roślina doniczkowa, która w stanie dzikim zasiedla wilgotne, tropikalne lasy Ameryki Środkowej i Południowej, rosnąc tam często jako epifit na pniach drzew. Charakteryzuje się zwartym bogatym pokrojem oraz grubymi, mięsistymi pędami, które z czasem mogą delikatnie się pokładać lub malowniczo przewieszać. Jej największą ozdobą są skórzaste, błyszczące liście o charakterystycznym 

                                                                  The baby rubberplant.eng 

Peperomia obtusifolia - Peperomia tępolistna, pieprzówka tępolistna - Krokodillentraan
  'Burning bush'

odwrotnie jajowatym kształcie z tępymi wierzchołkami, które potrafią magazynować wodę. Nie jest klasycznym sukulentem, lecz botanicy określają ją mianem sukulenta liściowego. (Wynika to z jej przystosowania do warunków, w których rośnie w naturze).

                                              W sprzedaży dostępnych jest dziś wiele niezwykle atrakcyjnych odmian uprawnych, różniących się ubarwieniem blaszki liściowej - od jednolicie ciemnozielonych, przez pstre i z marginesem, gdzie kremowe smugi (np. 'Variegata'), aż po formy o odcieniu limonki. Ze względu na swoje pochodzenie, w naszej strefie klimatycznej peperomia ta nie jest w stanie przetrwać zimy na zewnątrz, dlatego spełnia rolę wyłącznie całorocznej rośliny ozdobnej eksponowanej we wnętrzach mieszkań, biur i restauracji.

                                             W uprawie w mieszkaniu, ten gatunek pieprzówki charakteryzuje się niskim, zwartym wzrostem, osiągając 20 do 25 centymetrów wysokości; choć starsze okazy w bardzo dobrych

Aeschynanthus (soorten) - Eszynantus (gatunki) - Lipstick plant

                                             Rodzaj Eszynantus (Aeschynanthus), obejmuje 'zachwycającą' grupę tropikalnych roślin z rodziny ostrojowatych, które w swoim naturalnym środowisku zasiedlają gęste, wilgotne lasy deszczowe Azji Południowo-Wschodniej, rozciągające się od bujnych rejonów Himalajów, przez Malezję, aż po malownicze wyspy Indonezji. W tamtejszym ekosystemie najczęściej egzystują jako zmyślne epifity, porastające omszałe konary i zagłębienia kory wysokich drzew tropikalnych, co w bezpośredni sposób determinuje ich specyficzne wymagania agrotechniczne. Z uwagi na swoje skrajnie ciepłolubne pochodzenie i całkowity brak odporności na niskie temperatury, w naszej strefie klimatycznej rośliny te nie mają najmniejszych szans na przetrwanie w otwartym gruncie. 

                                                                          Aeschynanthus.eng

Aeschynanthus (soorten) - Eszynantus (gatunki) - Aeschynanthus.nl

Możemy je pielęgnować i podziwiać wyłącznie pod dachem, gdzie w warunkach domowych, ciepłych oranżeriach lub w sklepowych/restauracyjnych oknach kwiatowych - stają się elitarną i niezwykle widowiskową żywą dekoracją wnętrz. Tutaj cztery gatunki.

                                                W strukturze tego rodzaju odnajdziemy niezwykle urozmaicone pokroje, które plastycznie dostosowały się do nadrzewnego trybu życia. Przedstawiciele eszynantusów wykształcają formy wieloletnich bylin, półkrzewów o drewniejących u nasady pędach, a także dynamicznych pnączy lub wiotkich, 'mięsistych' pędów, które z czasem zaczynają się malowniczo przewieszać. Te zielone, kaskadowe girlandy, gęsto usiane skórzastymi, chroniącymi przed utratą wody

Jesienne nawożenie. Nawozy mineralne i organiczne

                                               Jesienne nawożenie, to jeden z kluczowych, a zarazem najczęściej zaniedbywanych zabiegów agrotechnicznych, który w bezpośredni sposób decyduje o kondycji roślin podczas trudnych miesięcy zimowych. Wbrew powszechnej opinii, dokarmianie roślin o tej porze roku (późne lato do końca października), nie ma na celu pobudzania ich do budowy nowych przyrostów, lecz pomoc w bezpiecznym przejściu w stan fizjologicznego spoczynku. Jaki jest cel jesiennego nawożenia z uwzględnieniem rezygnacji z azotu? Jakie nawozy mineralne, jak je stosować? A w jak pożyteczny sposób wykorzystać nawozy organiczne? Jakie są żelazne zasady rozkładania obornika? 

Prace ogrodowe

 Jesienne nawożenie. Nawozy mineralne i organiczne

Kompost, czyli nawóz organiczny, to jest 'czarne złoto ogrodników'

                                            Prawidłowo przeprowadzone zasilanie skupia się przede wszystkim na intensywnej rozbudowie systemu korzeniowego oraz zagęszczeniu soków komórkowych, co działa jak naturalny pancerz chroniący tkanki przed 'rozsadzeniem' przez mróz. Fundamentalną zasadą, o której musi pamiętać każdy miłośnik pięknych ogrodów, jest bezwzględne unikanie o tej porze roku nawozów zawierających w swoim składzie azot. Ten makroelement, podany u schyłku sezonu, zadziałałby w sposób całkowicie destrukcyjny - zamiast spowolnienia wegetacji, zmusiłby rośliny

Betula utilis - Brzoza pożyteczna, b.himalajska - Himalayaberk

                                                  Brzoza omszona, znana również jako brzoza himalajska, to dekoracyjne drzewo liściaste, którego naturalne stanowiska znajdują się w surowym klimacie środkowej Azji. W stanie dzikim porasta ona średnie partie Himalajów, rozciągając się od Afganistanu, przez Pakistan i Indie, aż po Nepal i zachodnie Chiny. W swoim naturalnym środowisku czysty gatunek botaniczny wyróżnia się bardzo szybkim tempem wzrostu i potrafi wyrosnąć na potężne, rozłożyste drzewo, osiągające od 15 do nawet 20 metrów wysokości oraz około 6 do 8 metrów szerokości korony. Tworzy ona charakterystyczny, wzniesiony, a z czasem zaokrąglony i ażurowy pokrój, który uroczo filtruje światło słoneczne. 

                                                                       Himalayan birch.eng

Betula utilis - Brzoza pożyteczna, b. himalajska - Himalayaberk

 'Doorenbos' 

Linowe nasadzenia pojemnikowe/Architektoniczne nasadzenia strukturalne

Trendy w ogrodnictwie. Uprawa drzew w donicach ( foto ) 

(X)

Liście brzozy pożytecznej są sezonowe, dość spore (do 10 cm) i wyraźnie 'skórzaste'. Mają szerokojajowaty kształt z ostrym wierzchołkiem i piłkowanym brzegiem. Przez cały sezon zachwycają głęboką, błyszczącą zielenią, która jesienią spektakularnie przebarwia się na jasny, złocistożółty kolor, po czym opada na zimę. Kora na pniu i głównych konarach to jej najbardziej widowiskowy walor ozdobny. Już u młodych okazów staje się nieskazitelnie, kredowo biała i gładka. Co ważne, w przeciwieństwie do innych brzóz, u podstawy pnia nigdy nie tworzą się głębokie, czarne spękania. Kora łuszczy się niezwykle dekoracyjnie, odchodząc poprzecznymi, papierowymi pasmami, pod którymi ukazuje się świeża, perłowa warstwa. Sprawia to, że pnie drzewa przez cały rok wyglądają 'czysto' i rzeźbiarsko. 

                                              Na szczęście, nie tylko posiadacze dużych ogrodów mogą zaprosić tę azjatycką piękność do swojej zielonej przestrzeni, ponieważ w sprzedaży dostępne są kultywary osiągające znacznie mniejsze rozmiary. Wyselekcjonowane odmiany uprawne cechują się bardziej kompaktowym wzrostem, co pozwala na ich wprowadzenie nawet na ograniczoną przestrzeń

Inula magnifica - Oman wspaniały - Grote alant

                                               Oman wspaniały, to bylina na średnie i wyższe piętra, która naturalnie zasiedla dzikie, górzyste rejony Kaukazu Wschodniego, gdzie najczęściej porasta wilgotne łąki oraz obrzeża świetlistych lasów. W warunkach ogrodowych roślina ta wykształca kępiasty pokrój, osiągając bez trudu wysokość od półtora do nawet dwóch i pół metra przy szerokości bliskiej 2/3 tych wartości. Jej 'fundamentem' jest gęsta rozeta okazałych odziomkowych liści o szerokojajowatym kształcie

                                                                     The giant fleabane.eng

 Inula magnifica - Oman wspaniały - Grote alant

'Sonnenstrahl'

(IX) 

i falistych brzegach, które ze względu na swoją szorstką fakturę od razu zwracają uwagę każdego miłośnika zieleni. Z tej zielonej bazy wyrastają niezwykle grube, sztywne, mocno owłosione i purpurowo podbarwione łodygi, które rozgałęziają się w górnych partiach, tworząc kandelabrowe struktury podtrzymujące masę pąków kwiatowych.

                                             Prawdziwy pokaz swojej potęgi ta kaukaska roślina rozpoczyna w lipcu, kiedy to na szczytach pędów masowo rozwijają się  wyraziste złocistożółte koszyczki kwiatowe, których kwitnienie przeciąga się przez sierpień, wrzesień, aż do pierwszych dni października. Kwiatostany urzekają unikalną budową, gdzie środek wypełniają gęste kwiaty rurkowe, otoczone długimi wąskimi,

Lavandula latifolia - Lawenda szerokolistna, l.spika - Spijklavendel

                                          Lawenda szerokolistna, nazywana również (lawendą spika), to zimozielony półkrzew (roślina wieloletnia, której z latami częściowo drewnieją dolne pędy), która w stanie dzikim porasta suche, kamieniste i mocno nasłonecznione zbocza górskie zachodniej części basenu Morza Śródziemnego, ze szczególnym uwzględnieniem Hiszpanii, Portugalii oraz południowej Francji. Charakteryzuje się wzniesionym, zwartym i gęstym pokrojem, tworząc regularne

                                                                 Broadleaved lavender.eng

Lavandula latifolia - Lawenda szerokolistna, l.spika - Spijklavendel

półkuliste kępy osiągające wraz z pędami kwiatostanowymi od 45 do 65 centymetrów wysokości. Choć roślina ta wytwarza jasnoliliowe kwiaty, jej głównym i bezdyskusyjnym walorem zdobniczym pozostaje spektakularna, srebrzysta listna szata. Szerokie, lancetowate blaszki liściowe pokryte są gęstym, aksamitnym kutnerem, który nadaje całej roślinie unikalny, srebrzystobiały odcień utrzymujący się przez cały sezon, (a w naturalnym środowisku chroni blaszki przed zbyt silnymi słonecznymi kąpielami). Ta roślina należy do grupy, która w sezonie skutecznie odstrasza komary (na balkonie, bądź w ogrodzie, gdy posadzona bezpośrednio w gruncie). Przy potarciu liść tego gatunku wydziela wyrazisty

Leycesteria formosa - Lejcesteria piękna - Fazantenbes

                                              Lejcesteria piękna, nazywana potocznie (bażancim krzewem), (bażancia jagoda),(babcinym kolczykiem) lub (himalajskim wiciokrzewem), to niezwykle oryginalny, rzadko spotykany w polskich ogrodach krzew liściasty o wybitnie egzotycznym wyglądzie. Jej naturalna ojczyzna rozciąga się wzdłuż wilgotnych, zalesionych obszarów Himalajów oraz w zachodnich i południowo-zachodnich Chinach. Roślina ta charakteryzuje się wzniesionym malowniczo rozgałęziającym się pokrojem, który tworzą unikalne, puste w środku, przypominające bambus pędy o sinozielonej lub wręcz niebieskawej barwie. 

                                                                  The pheasant berry.eng

Leycesteria formosa - Lejcesteria piękna - Fazantenbes

 'Purple Rain' 

 (VIII)

W optymalnych warunkach uprawy, po kilku latach od posadzenia, krzew ten osiąga docelową wysokość od półtora do dwóch metrów przy bardzo zbliżonej szerokości korony, zachowując przy tym lekkość i ażurową strukturę pokroju.

                                                    Kwitnienie lejcesterii jest atrakcyjne i, co niezwykle cenne, trwa nieprzerwanie przez bardzo długi czas. Rozpoczyna się na początku lata, zazwyczaj w czerwcu lub lipcu, i przeciąga się aż do pierwszych jesiennych chłodów w październiku. Krzew wykształca wtedy na szczytach pędów oraz w pachwinach liści długie, zwisające, kłosowate wiechy o długości dochodzącej do dziesięciu centymetrów. Składają się one z drobnych, rurkowatych, białych lub kremowych kwiatów, które otoczone są sztywnymi, dużymi, purpurowo-czerwonymi lub ciemnokarminowymi podkwiatkami. Kontrast między jasnym wnętrzem kwiatu a ciemną oprawą przyciąga wzrok,

Jesień. Rośliny ogrodowe o ozdobnych owocach i jagodach

                                              Rośliny ogrodowe o ozdobnych owocach w czasie jesieni i w pierwszej połowie zimy. Aktualnie spis liczy 55 gatunków, na bieżąco jest uzupełniany. Po co sadzić te rośliny? Które gatunki? Jaka wartość zdobnicza, a jaka użytkowa? Spis polecanych gatunków z uwzględnieniem, które na jakie 'pięterko'- (byliny,pnącza,półkrzewy, krzewy, drzewa). Wraz z nadejściem jesiennej aury, kiedy letnie kwitnienia przemijają, to właśnie rośliny o dekoracyjnych owocach przejmują rolę głównych 'aktorów' na ogrodowej scenie, skrząc się feerią głębokich barw i niezwykłych kształtów. Prezentowany spis gatunków został skomponowany w taki sposób, 

Jesień 

 Rośliny ogrodowe o ozdobnych owocach i jagodach

 

aby bez względu na wielkość posiadanej przestrzeni - czy jest to kameralna strefa relaksu na miejskim ogródeczku, czy też rozległe założenie parkowe i ogromny ogród przydomowy - każdy może wybrać rośliny, które jesienią spektakularnie upiększą jego otoczenie. Wprowadzenie tych strukturalnych roślin

Acer saccharinum - Klon srebrzysty - Zilveresdoorn

                                                  Klon srebrzysty, to dynamicznie rosnące drzewo liściaste, którego naturalne stanowiska znajdują się w Ameryce Północnej. W swojej ojczyźnie porasta przede wszystkim wilgotne doliny rzeczne, obrzeża jezior oraz tereny zalewowe we wschodnich i środkowych rejonach Stanów Zjednoczonych oraz Kanady. Z wiekiem wykształca potężny, szeroki i wyjątkowo malowniczy pokrój o luźnej, często płaczącej koronie z długimi, łukowato przewieszającymi się gałęziami. W warunkach klimatycznych Polski to długowieczne drzewo osiąga imponujące rozmiary, 

                                                                           Silver maple.eng

Acer saccharinum - Klon srebrzysty - Zilveresdoorn

'Laciniatum'

 (VIII)

dorastając nawet do trzydziestu metrów wysokości przy szerokości korony przekraczającej często piętnaście metrów. Jego głęboko powcinane, pięcioklapowe liście są sezonowe - jesienią przebarwiają się na jasny, jaskrawożółty lub pomarańczowy kolor, po czym opadają przed zimą. Zgrabione jesienią liście klonu srebrzystego doskonale nadają się do kompostownika, ponieważ dzięki delikatnej strukturze szybko ulegają rozkładowi, wzbogacając pryzmę w cenną materię organiczną.

                                                 Głównym walorem estetycznym tego gatunku, od którego pochodzi jego nazwa, jest unikalna, dwubarwna kolorystyka blaszki liściowej, która przy każdym podmuchu wiatru tworzy interesująca odsłonę. Podczas gdy wierzchnia strona liścia ma intensywny zielony kolor,

Callianthe megapotamica - Zaślaz płożący - Belgische vlag (plant)

                                            Zaślaz płożący, to gatunek należący do rodziny ślazowatych. W swoim naturalnym środowisku zasiedla wilgotne, subtropikalne regiony Ameryki Południowej, ze szczególnym uwzględnieniem nadrzecznych obszarów Brazylii, Urugwaju oraz Argentyny. Na stanowiskach naturalnych roślina ta wykazuje pokrój rozłożystego, wiecznie zielonego krzewu liściastego

                                                                                Trailing abutilon.eng

Callianthe megapotamica syn. Abutilon megapotamicum - Zaślaz płożący, (klonik płożący) - Belgische vlag (plant)

 'Kentish Belle'

(IX) 

o bardzo charakterystycznych, niezwykle cienkich, wiotkich i giętkich pędach. W optymalnych warunkach klimatycznych gatunek typowy potrafi osiągać monumentalne rozmiary, dorastając 1.5 do 2 metrów wysokości przy zbliżonej szerokości, nierzadko goszcząc się po sąsiednich nadrzecznych zaroślach. W Europie wyłącznie do uprawy doniczkowej, gdzie pokrój o znacznie skromniejszych wymiarach. Największym walorem dekoracyjnym tej rośliny są bez wątpienia unikalne, dzwonkowate, skrzące się czystym ogniem i energią kwiaty, które na wiotkich pędach zwieszają się malowniczo

Trendy w ogrodnictwie. Uprawa drzew w donicach

                                               Wraz z dzisiejszym nadejściem astronomicznej jesieni, wprowadźmy 'na dobry wieczór' jej bogactwo kolorytu. Drzewa w donicach, które są wyeksponowane przez cały rok na zewnątrz, stanowią nieoczywiste rozwiązanie tam, gdzie podziemna infrastruktura uniemożliwia tradycyjne nasadzenia w gruncie. Można te nowoczesne aranżacje zastosować w różnych przestrzeniach 

Trendy w ogrodnictwie

Uprawa drzew w donicach

Acer palmatum - Klon palmowy -  Japanse esdoorn ( foto )

oraz oraz Carex oshimensis - Turzyca oszimska - Japanse zegge ( foto )

(IX)

- od prywatnych tarasów, przez podwórza, strefy wypoczynku, aż po liniowe nasadzenia pojemnikowe w wielkomiejskich kompleksach. Dlaczego warto sadzić drzewa w donicach? Które gatunki? W jakich donicach? Gdzie eksponować? Jak pielęgnować?  

                                              Dlaczego warto sadzić drzewa w donicach? Korzyści i uwarunkowania. Wprowadzenie drzew do uprawy pojemnikowej to wysoce efektywny i nowoczesny zabieg z zakresu architektury krajobrazu, który pozwala na przełamanie barier strukturalnych w przestrzeniach całkowicie odciętych od naturalnego gruntu. W warunkach intensywnej urbanizacji, gdzie gęsta podziemna infrastruktura techniczna, garaże podziemne, parkingi czy betonowe podwórza uniemożliwiają tradycyjne nasadzenia, wielkogabarytowe donice stają się jedyną alternatywą dla wprowadzenia monumentalnej zieleni. Mobilność takich układów roślinnych otwiera nie tylko przed projektantami, ale przed nami wszystkimi wiele możliwości dynamicznego zarządzania przestrzenią,