Vademecum Interesting Plants: Angelica gigas - Arcydzięgiel olbrzymi, dzięgiel o.- Rode engelwortel

Arcydzięgiel olbrzymi, dzięgiel olbrzymi - pochodzi z wilgotnych, górzystych terenów Azji Wschodniej, głównie z Chin, Korei i Japonii. W klasyfikacji botanicznej jest to roślina dwuletnia lub krótkowieczna roślina monokarpiczna, która po wydaniu nasion naturalnie zamiera. Pokrój zmienia się w poszczególnych fazach rozwoju. W pierwszym roku uprawy arcydzięgiel wykształca jedynie niską, przyziemną rozetę okazałych, głęboko powcinanych, ciemnozielonych liści. Dopiero w drugim roku następuje intensywny wzrost i roślina wypuszcza potężne, grube, purpurowo podbarwione pędy, które osiągają wysokość od 1,2 do 1.8 metra. Kwitnienie rozpoczyna się zazwyczaj

Korean angelica.eng

Angelica gigas - Arcydzięgiel olbrzymi, dzięgiel o. - Rode engelwortel

'Sense'

(VII)

w lipcu i trwa nieprzerwanie przez kilka tygodni, aż do września. Kwiaty zebrane w duże, kuliste baldachy o głębokiej, fioletowopurpurowej barwie są miododajne. Po słonecznym dniu wydzielają wyczuwalny również dla ludzi słodki zapach, dzięki czemu masowo wabią pszczoły, motyle oraz inne owady zapylające (nektar ma tę moc).

Angelica gigas ze względu na swój strukturalny pokrój doskonale wpisuje się w nowoczesne i tradycyjne założenia ogrodowe. Stanowi idealny element kompozycyjny do ogrodów naturalistycznych, wiejskich oraz leśnych, gdzie naturalnie wtapia się w lekko zacienione zakątki pod koronami drzew. Z racji swojego azjatyckiego pochodzenia jest też cennym i autentycznym uzupełnieniem

ogrodów japońskich. Na rabatach świetnie komponuje się z innymi roślinami lubiącymi żyzne, stale wilgotne gleby i półcień. Tworzy harmonijne zestawienia fakturalne z wielkolistnymi funkiami, paprociami oraz z żółwikiem ukośnym. Bardzo efektownie wygląda posadzony obok zawilców chińskich, bądź zawilców japońskich, świecznic/pluskwic, które kwitną w podobnym czasie i preferują to samo stanowisko. Kontrast kolorystyczny dla jego ciemnopurpurowych baldachów można uzyskać, sadząc w pobliżu żółto/pomarańczowo kwitnące języczki lub przy tojeści kropkowanej.

Po przekwitnięciu, roślina zawiązuje rozłupnie, w których dojrzewają nasiona. Wymagają do wykiełkowania naturalnego okresu chłodu, dlatego najlepszym terminem na ich wysiew jest jesień (październik lub listopad). Zarówno nasiona z własnego zbioru, jak i te kupne,

Angelica gigas - Arcydzięgiel olbrzymi - Rode engelwortel

'Sense'

(VII)

wysiewa się bezpośrednio do gruntu lub do skrzynek trzymanych zimą na zewnątrz. Proces ten, zwany stratyfikacją, pozwala niskim zimowym temperaturom przełamać naturalne mechanizmy obronne nasion. Jeśli zdecydujesz się na siew wiosenny, nasiona musisz najpierw poddać sztucznej stratyfikacji. W tym celu wymieszaj je z wilgotnym piaskiem i umieść w lodówce na około 4 do 6 tygodni przed planowanym wysiewem do inspektu.

Aby sadzonki Angelica gigas wytworzyły zdrowe, szerokie rozety i miały zapewnioną odpowiednią cyrkulację powietrza, należy sadzić je w rozstawie co 60 do 80 centymetrów. Przy planowaniu masowych nasadzeń naturalistycznych optymalna gęstość to maksymalnie 2 do 3 sztuk na metr kwadratowy. Taki dystans zapobiega nadmiernemu zagęszczeniu, które mogłoby prowadzić do gnicia dolnych liści i rozwoju chorób grzybowych na stanowisku, gdzie może panować wyższy stopień wilgotności podłoża.

Arcydzięgiel olbrzymi najlepiej rozwija się w podłożu żyznym, próchnicznym i głęboko uprawionym, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Kluczowym warunkiem powodzenia uprawy jest przynajmniej średnia/a dobrze, gdy wysoka i stale utrzymująca się wilgotność gleby,

Angelica gigas - Arcydzięgiel olbrzymi - Rode engelwortel

'Sense'

(VI)

imitująca naturalne warunki górzystych, nadrzecznych terenów Azji. Ziemia wokół rośliny nigdy nie powinna całkowicie przesychać, dlatego idealne są stanowiska naturalnie wilgotne, a nawet okresowo podmokłe, pod warunkiem, że woda nie stagnuje zimą i nie powoduje gnicia korzeni.

Właściwa pielęgnacja opiera się przede wszystkim na systematycznym podlewaniu, zwłaszcza w okresach bezdeszczowych, gdy wielkie liście szybko tracą turgor. Aby ograniczyć parowanie wody z gleby i chronić system korzeniowy, niezbędne jest grube ściółkowanie podłoża korą, liśćmi lub dojrzałym kompostem, który dodatkowo wzbogaca ziemię w materię organiczną. W drugim roku uprawy, przed intensywnym startem wegetacji, rośliny warto zasilić dawką nawozu wieloskładnikowego lub którymś z nawozów organicznych (kompost), co zapewni energię potrzebną do zbudowania potężnego pędu kwiatowego. Kluczowym zabiegiem przedłużającym żywotność tego gatunku jest usunięcie przekwitłych baldachów zaraz po straceniu walorów dekoracyjnych, co uniemożliwi zawiązanie nasion i może z dużym prawdopodobieństwem skłonić roślinę do ponownego rozwoju w kolejnym trzecim już sezonie. Ze względów estetycznych i zdrowotnych zaleca się też w drugim roku, gdy zaczynają kwitnąć wycinanie najstarszych, dolnych liści, ułatwiając cyrkulację powietrza w gęstej rozecie.