Tawułka japońska, to elegancka, rzeźbiarska bylina z rodziny skalnicowatych, która w stanie dzikim jest bliskim endemitem górzystych, zalesionych obszarów Japonii. W swoim naturalnym środowisku zasiedla przede wszystkim wilgotne, cieniste wąwozy, brzegi bystrych strumieni oraz obrzeża górskich lasów wyspy Honsiu, Kiusiu oraz Sikoku. Spośród innych przedstawicieli swojego rodzaju wyróżnia się wyjątkowo zwartym, sztywnym i geometrycznie regularnym, kępiastym pokrojem. Roślina ta dorasta zazwyczaj do czterdziestu, maksymalnie siedemdziesięciu centymetrów wysokości, co czyni ją formą bardziej kompaktową niż wysokie mieszańce tawułki Arendsa.
 |
| Astilbe japonica - Tawułka japońska - Pluimspirea 'Deutschland' |
Jej wzniesione, sztywne, gładkie pędy rzadko się
pokładają, a gęsty pióropusz tworzą podwójnie pierzaste, błyszczące,
ciemnozielone liście o ostro ząbkowanych brzegach, które u wielu odmian
posiadają bardzo dekoracyjne, czerwonawe lub brunatne ogonki liściowe.
Głównym walorem zdobniczym tego gatunku jest jego spektakularne, wyjątkowo wczesne kwitnienie, które rozpoczyna wielki sezon tawułek w ogrodzie. Kwitnienie tawułki japońskiej przypada na koniec wiosny i wczesne lato, rozpoczynając się już na przełomie maja i czerwca, i trwa nieprzerwanie przez około cztery do pięciu tygodni. Ponad lśniącym dywanem liści rozwijają się wtedy szerokie, gęste, piramidalne wiechy, które są wyraźnie krótsze, ale znacznie bardziej puszyste, rozgałęzione i spłaszczone od góry niż u odmian chińskich. Paleta kolorystyczna czystego gatunku koncentruje się wokół krystalicznej bieli, jednak wyselekcjonowane odmiany ogrodowe zachwycają bogactwem odcieni, oferując intensywne liliowe róże, głębokie karminy, delikatne tony łososiowe oraz magnetyczną purpurę. Po przekwitnięciu wiechy nie tracą swojej teksturowej atrakcyjności; zasychają, przybierając elegancką, ciemnobrązową barwę, która utrzymuje walory strukturalne rabaty aż do zimy.
Z uwagi na te wybitne cechy estetyczne oraz harmonijną, kompaktową sylwetkę, tawułka japońska jest wysoce pożądana w wielu precyzyjnie zaplanowanych założeniach ogrodowych. Pasuje idealnie do kompozycji w ogrodach orientalnych, japońskich, leśnych
 |
| Astilbe japonica - Tawułka japońska - Pluimspirea 'Deutschland' |
oraz nowoczesnych aranżacjach miejskich, gdzie brakuje
bezpośredniego słońca. Ze względu na swoje skromniejsze 'gabaryty', niż
na przykład tawułka chińska,
doskonale sprawdza się na frontach cienistych rabat, jako obwódka
leśnych ścieżek oraz w nasadzeniach masowych nad brzegami zbiorników
wodnych, gdzie wilgotność powietrza stymuluje obfitość kwitnienia.
Kompozycyjnie ten japoński gatunek najkorzystniej współgra z roślinami o
podobnych wymaganiach glebowych i wilgotnościowych, lecz o zupełnie
innej, gładkiej lub szerokiej architekturze ulistnienia. Tworzy
spektakularne, pełne wyrafinowanego kontrastu duety z niskimi funkiami
(hostami), żurawkami o ciemnych liściach, delikatnymi paprociami,
epimedium oraz kępami niskich turzyc orzęsionych.
Zabiegi pielęgnacyjne wokół tawułki japońskiej skupiają się przede wszystkim na kontrolowaniu wilgotności gleby w okresie wczesnoletniego kwitnienia. Absolutnym priorytetem jest utrzymanie przynajmniej średniego lub wysokiego stopnia wilgotności drożnego, stale przepuszczalnego podłoża. Płytki system korzeniowy tego gatunku sprawia, że reaguje on natychmiastowym zrzucaniem pąków i zasychaniem liści na najmniejsze deficyty wody, dlatego w maju i czerwcu kępy wymagają regularnego, obfitego nawadniania. Aby skutecznie zatrzymać wilgoć w strefie korzeniowej i zapobiec jej przegrzewaniu, warto ściółkować podłoże wokół roślin. Najlepszym materiałem do tego celu jest gruba warstwa dojrzałego kompostu, liściowej próchnicy lub dobrze przekompostowanej kory sosnowej, która dodatkowo utrzymuje pożądany, lekko kwaśny odczyn gleby.
 |
Astilbe japonica - Tawułka japońska - Pluimspirea 'Eden's Twinkle' |
Odpowiednie zasilanie organiczne
oraz coroczne, precyzyjne przycinanie decydują o gęstym pokroju i
zdrowiu rośliny w kolejnych latach. Ponieważ gatunek ten buduje
niezwykle zwarte, obficie kwitnące kępy, wykazuje wysokie
zapotrzebowanie na składniki odżywcze. Nawożenie organicznymi nawozami
przeprowadza się raz w roku, wczesną wiosną, na przełomie marca i
kwietnia. Wokół roślin rozkłada się wtedy grubą warstwę świeżego
kompostu lub delikatnie miesza z wierzchnią warstwą gleby granulowany
obornik, co stymuluje rozwój nowych pędów bez ryzyka przenawożenia
azotem. Ważnym elementem opieki jest też prawidłowe przycinanie łodyg.
Suche kwiatostany i obumarłe liście pozostawia się na krzewie przez całą
jesień i zimę, by chroniły wnętrze karpy przed mrozem. Cięcie
pielęgnacyjne wykonuje się dopiero wczesną wiosną - wszystkie
ubiegłoroczne, zesztywniałe pędy ścina się ostrym sekatorem na wysokość
zaledwie pięciu centymetrów od poziomu ziemi, tuż przed ruszeniem nowej
wegetacji.
Rozmnażanie tawułki japońskiej jest niezwykle proste i wykonuje się je wyłącznie wegetatywnie poprzez podział dojrzałych kęp. Zabieg ten przeprowadza się wczesną wiosną (marzec–kwiecień) lub wczesną jesienią (wrzesień). Wykopaną, zdrową karpę dzieli się ostrym nożem lub szpadlem na mniejsze fragmenty, dbając o to, aby każda nowa sadzonka miała przynajmniej dwa lub trzy silne pąki odnawiające oraz sprawny system korzeniowy. Nowo pozyskane rośliny wysadza się natychmiast na docelowe, wilgotne stanowisko w cieniu, gdzie dzięki zwartej budowie kłączy przyjmują się błyskawicznie i bezproblemowo.
 |
Astilbe japonica - Tawułka japońska - Pluimspirea 'Eden's Twinkle' |
 |
Astilbe japonica - Tawułka japońska - Pluimspirea 'Eden's Twinkle' |
Astilbe (soorten) - Tawułka (gatunki) ( foto )
Przypisy:
https://www.vip-colors.com/
https://en.wikipedia.org/wiki/Astilbe_japonica
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz