Humulus lupulus - Chmiel zwyczajny - Hop

                                    Chmiel zwyczajny, należy do rodziny konopiowatych (cannabaceae).
Jest rośliną rodzimą dla Europy, Azji i Ameryki Północnej. W Polsce występuje powszechnie na stanowiskach naturalnych, często w zaroślach nadrzecznych i wilgotnych lasach. To długowieczna, wieloletnia bylina o charakterze pnącza (lewoskrętna). Może dorastać do kilku metrów wysokości, wijąc się wokół podpór. Roślina dwupienna, to kluczowa cecha – istnieją osobniki męskie i żeńskie. 

                                                                       Humulus lupulus.eng

                    Humulus lupulus - Chmiel zwyczajny  - Hop             oraz   
   Ilex aquifolium -  Ostrokrzew kolczasty - Hulst    ( foto )

 

W przemyśle piwowarskim i zielarskim wykorzystuje się wyłącznie kwiatostany żeńskie, potocznie nazywane 'szyszkami chmielowymi'. Powstają na żeńskich roślinach późnym latem. Są pokryte gruczołkami zawierającymi lupulinę – żółty proszek o specyficznym, intensywnym aromacie. Choć dziś młode pędy chmielu osiągają zawrotne ceny w restauracjach typu fine dining, dawniej nazywano je

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

                                    Kamelia mała, to wyjątkowy gatunek zimozielonego krzewu, który w odróżnieniu od większości swoich krewnych rozkwita, gdy ogród pogrąża się w jesiennym uśpieniu. Roślina ta cechuje się luźniejszym, bardziej ażurowym pokrojem niż kamelia japońska oraz mniejszymi, ciemnozielonymi liśćmi o drobno ząbkowanych brzegach i lekko owłosionych młodych pędach. Jej największym atutem są liczne, jedwabiste kwiaty, które pojawiają się od września do grudnia, wydzielając subtelny, herbaciany zapach 

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

- cechę rzadko spotykaną u innych gatunków kamelii. Płatki Camellia sasanqua są delikatniejsze i po przekwitnięciu opadają pojedynczo, co nadaje jej naturalny, romantyczny charakter.
                                               W uprawie kamelia mała jest ceniona za wyższą odporność na bezpośrednie nasłonecznienie oraz nieco mniejszą wrażliwość na błędy w podlewaniu niż jej kuzynki. Wymaga podłoża o kwaśnym odczynie, przepuszczalnego i bogatego w próchnicę, a ze względu na termin kwitnienia idealnie nadaje się do chłodnych ogrodów zimowych lub jako roślina tarasowa, którą na zimę przenosi się do jasnych, nieogrzewanych pomieszczeń. Dzięki swojej plastyczności jest również świetnym materiałem na kwitnące żywopłoty w cieplejszych strefach klimatycznych lub efektowne formy prowadzone przy ścianach i kratownicach.

                                                Pielęgnacja kamelii małej w donicy opiera się na zapewnieniu jej kwaśnego podłoża (pH 4,5–5,5) oraz wysokiej wilgotności powietrza przy jednoczesnym unikaniu zastojów wody. Roślina wymaga stanowiska jasnego, ale osłoniętego przed ostrym słońcem, a zimą 

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

najlepiej czuje się w chłodnych pomieszczeniach, co stymuluje ją do zawiązywania pąków. Kluczowe jest podlewanie miękką wodą (odstaną lub deszczówką), by nie dopuścić do zasolenia gleby i podniesienia jej odczynu, oraz regularne nawożenie specjalistycznymi preparatami do roślin kwasolubnych w okresie wzrostu. Aby utrzymać odpowiednie pH domowym sposobem, możesz raz na miesiąc podlać roślinę wodą z kilkoma kroplami soku z cytryny lub wyłożyć wierzch donicy ściółką z kory sosnowej bądź igliwia.   

                                                Poza oczywistą różnicą w terminie kwitnienia, tę kamelię od kamelii japońskiej  różnią  kluczowe cechy morfologiczne oraz wymagania uprawowe. Kamelia japońska kwitnie zazwyczaj na przedwiośniu (luty–kwiecień), posiada większe, bezwonne kwiaty oraz masywne, gładkie liście, a jej płatki opadają w całości jako jeden element. Z kolei kamelia mała rozpoczyna kwitnienie jesienią (październik–grudzień), jej kwiaty są mniejsze i często wydzielają delikatny zapach, a płatki opadają pojedynczo, tworząc wokół krzewu kolorowy dywan. Dodatkowo C. sasanqua ma drobniejsze, lekko owłosione pędy i wykazuje znacznie większą tolerancję na bezpośrednie nasłonecznienie oraz suszę niż jej japońska krewniaczka.

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

 

 

 

Camellia sasanqua - Kamelia mała, kamelijka

Camellia (soorten) - Kamelia (gatunki) ( foto )

Przypisy:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Kamelia_ma%C5%82a
https://pl.wikipedia.org/wiki/Kamelia_(ro%C5%9Blina)
https://nl.wikipedia.org/wiki/Camellia
Licencja: [CC-BY-SA 3.0 Deed] 

Saponaria officinalis - Mydlnica lekarska - Zeepkruid

                                        Mydlnica lekarska, to jedna z tych roślin, które od wieków łączą świat dzikiej natury z praktycznym zastosowaniem w gospodarstwie domowym i ziołolecznictwie. Wywodzi się z obszarów Europy, Azji Środkowej oraz Afryki Północnej, jednak dzięki swojej ogromnej zdolności adaptacyjnej rozprzestrzeniła się niemal na całym świecie. W Polsce jest rośliną pospolitą, którą bez trudu spotkamy w stanie dzikim na terenie całego kraju, szczególnie na niżu. Upodobała sobie piaszczyste i żwirowe podłoża, brzegi rzek, przydroża oraz słoneczne zarośla, gdzie często tworzy malownicze, gęste skupiska.
                                                   Soapwort.eng

Saponaria officinalis - Mydlnica lekarska - Zeepkruid 

 

                                          Pod względem morfologicznym jest to silnie rosnąca bylina o wzniesionym, lekko rozgałęzionym pokroju, osiągająca zazwyczaj od 30 do 80 cm wysokości. Charakteryzuje się lancetowatymi liśćmi i grubym, czołgającym się kłączem, które pozwala jej na ekspansywne podboje terenu. Największą ozdobą mydlnicy są jej kwiaty – o barwie od czystej bieli po delikatny róż – zebrane w gęste kwiatostany na szczytach pędów. Okres kwitnienia jest wyjątkowo długi, rozpoczyna się w czerwcu i trwa aż do września, a wydzielany wieczorami słodki zapach przyciąga liczne motyle nocne.
                                          W ziołolecznictwie mydlnica zajmuje ugruntowaną pozycję, a surowcem leczniczym jest przede wszystkim jej korzeń (radix saponariae), pozyskiwany jesienią