Rodzaj Phlox - floks lub płomyk, wywodzi się w przeważającej mierze z obszarów Ameryki Północnej, gdzie zasiedla skrajnie zróżnicowane ekosystemy – od wilgotnych lasów i prerie, po suche, skaliste zbocza górskie. To właśnie to zróżnicowanie siedliskowe sprawiło, że floksy zostały wprowadzone do ogrodów jako jedne z najbardziej wszechstronnych roślin ozdobnych. Ich nazwa, pochodząca od greckiego słowa oznaczającego „płomień”, idealnie oddaje intensywność barw kwiatów, które od wieków stanowią fundament europejskich rabat bylinowych.
 |
| Phlox - Floks, płomyk (gatunki) - Vlambloem (soorten) |
Głównym atutem rodzaju jest niezwykle urozmaicony pokrój, który pozwala na szerokie zastosowanie w projektowaniu krajobrazu. Floksy dzielą się na dwie główne grupy użytkowe: niskie, darniowe gatunki (takie jak floks szydlasty), które tworzą gęste, zimozielone dywany idealne do ogrodów skalnych i na murki, oraz wysokie floksy wiechowate, osiągające ponad metr wysokości i dominujące na letnich rabatach. Dzięki tej plastyczności rośliny te pasują niemal do każdego założenia – od sielskich ogrodów wiejskich i naturalistycznych kompozycji preriowych, po nowoczesne ogrody miejskie, gdzie ceni się ich strukturę i intensywny zapach.
Czas kwitnienia floksów jest rozciągnięty w czasie, co pozwala na zachowanie ciągłości barwnej w ogrodzie przez wiele miesięcy. Gatunki niskie i płożące rozpoczynają swój spektakl już w kwietniu i maju, pokrywając się masą drobnych kwiatów tak gęsto, że liście stają się niemal niewidoczne. Z kolei wysokie płomyki wiechowate przejmują pałeczkę w lipcu i kwitną nieprzerwanie aż do września, wypełniając letnie wieczory charakterystycznym, słodkim aromatem. Ta trwałość kwitnienia, połączona z ogromną paletą barw – od czystej bieli, przez błękity i fiolety, aż po jaskrawe róże – czyni z rodzaju Phlox absolutną klasykę.
Czas kwitnienia floksów jest rozciągnięty w czasie, co pozwala na zachowanie ciągłości barwnej w ogrodzie przez wiele miesięcy. Gatunki niskie i płożące rozpoczynają swój spektakl już w kwietniu i maju, pokrywając się masą drobnych kwiatów tak gęsto, że liście stają się niemal niewidoczne. Z kolei wysokie płomyki wiechowate przejmują pałeczkę w lipcu i kwitną nieprzerwanie aż do września, wypełniając letnie wieczory charakterystycznym, słodkim aromatem. Ta trwałość kwitnienia, połączona z ogromną paletą barw – od czystej bieli, przez błękity i fiolety, aż po jaskrawe róże – czyni z rodzaju Phlox absolutną klasykę.
Ciekawostką biologiczną dotyczącą floksów jest mechanizm ich zapylania, który ściśle wiąże te rośliny ze światem nocnych motyli. Budowa kwiatu płomyka wiechowatego – z charakterystyczną, długą i wąską rurką korony – sprawia, że nektar ukryty na jej dnie jest dostępny niemal wyłącznie dla owadów wyposażonych w bardzo długie aparaty gębowe. To właśnie dlatego po słonecznym dniu wieczorami floksy zaczynają wydzielać znacznie intensywniejszy, słodki i odurzający zapach; jest to ewolucyjna strategia mająca na celu zwabienie zawisaków, które niczym kolibry zawisają w powietrzu nad kwiatami, precyzyjnie sięgając po pokarm.
 |
Phlox drummondii - Floks Drummonda - Vlambloem ( foto )
|
 |
| Phlox paniculata - Floks wiechowaty - Vlambloem (soort) ( foto ) |
.jpg) |
| Phlox subulata - Floks szydlasty - Vlambloem (soort) ( foto ) |
 |
| Phlox paniculata - Floks wiechowaty oraz Echinops sphaerocephalus - Przegorzan kulisty - Kogeldistel ( foto ) |
Przypisy:
https://en.wikipedia.org/wiki/Phlox
https://pl.wikipedia.org/wiki/Floks
https://nl.wikipedia.org/wiki/Vlambloem
Licencja: [CC-BY-SA 3.0 Deed]