Begonia sutherlandii - Begonia Sutherlanda - Oranje begonia

                                                Begonia sutherlandii, czyli begonia Sutherlanda, jest rośliną, która przechodzi dokładnie taki sam cykl jak  begonia bulwiasta. Oba gatunki posiadają bulwiaste części podziemne, które łączy identyczny sezon wegetacyjny, brak dostosowania do niesprzyjających w ogrodzie warunków zimowych oraz upodobanie od wiosny do listopada do drożnego bardzo zasobnego podłoża, gdzie jego stały umiarkowany poziom wilgotności. 

                                               Technicznie begonię Sutherlanda można potraktować jako roślinę jednoroczną i po sezonie po prostu wyrzucić jej zniszczone przymrozkami pędy. Z racji tego, że gatunek ten jest niezwykle rzadko spotykany w masowej sprzedaży i stanowi unikalny rarytas kolekcjonerski, 

                                                                      Sutherland begonia.eng

Begonia sutherlandii - Begonia Sutherlanda - Oranje begonia

(VIII)

takie zaniechanie zimowania byłoby jednak ogromnym, ogrodniczym marnotrawstwem. Przechowywanie jej bulw przez zimę w nieogrzewanym pomieszczeniu wymaga minimum wysiłku, a pozwala zachować i bez nakładów finansowych 'przechować' tę cenną perełkę botaniczną na kolejny rok.     

                                              Ta roślina bulwiasta wywodzi się z wilgotnych i chłodniejszych rejonów Afryki Południowej oraz Środkowej, gdzie w stanie dzikim porasta głównie górzyste obszary Tanzanii. W swoim naturalnym środowisku wykazuje unikalne przystosowania, zasiedlając zacienione, strome ściany skalne oraz pnie drzew, przez co wykształciła płytki system korzeniowy i specyficzny, kaskadowy pokrój.

Sesleria autumnalis - Sesleria jesienna - Herfstsesleria

                                                     Sesleria jesienna, to elegancka, wieloletnia trawa ozdobna , której naturalne stanowiska znajdują się w Europie Południowo-Wschodniej. W stanie dzikim porasta ona głównie widne lasy, zarośla oraz kamieniste, wapienne zbocza Włoch, Słowenii oraz krajów Półwyspu Bałkańskiego. Ta bylina z rodziny wiechlinowatych wykazuje doskonałe przystosowanie do umiarkowanego klimatu, łącząc w sobie południowy wigor z pełną mrozoodpornością. 

                                                                 Autumn moor grass.eng

Rośliny trawiaste

Sesleria autumnalis - Sesleria jesienna - Herfstsesleria

(VIII)

Ze względu na swoje niskie wymagania siedliskowe oraz unikalną dynamikę wzrostu, gatunek ten zyskał ogromną popularność w nowoczesnej architekturze krajobrazu, stając się jednym z najbardziej pożądanych elementów strukturalnych w ogrodach.

                                              Pokrój seslerii jesiennej charakteryzuje się zwartą, regularną formą, która zachowuje nienaganną estetykę przez cały rok. Roślina tworzy gęste, półkuliste i niezwykle regularne kępy, osiągające zazwyczaj wysokość około trzydziestu do czterdziestu centymetrów, a w czasie kwitnienia dorastające do sześćdziesięciu centymetrów. Jej największym walorem dekoracyjnym są wąskie liście o unikalnej seledynowej, bądź zbliżonej do limonki barwie, która nie blaknie nawet podczas letnich upałów. Pod koniec lata, na przełomie sierpnia i września, ponad kępami liści wyrosną strzeliste pędy zwieńczone wąskimi, kłosokształtnymi wiechami. Początkowo mają one niemal biały lub srebrzysty kolor, by z czasem przebarwić się w odcienie beżu i brązu, co tworzy spektakularny kontrast z jasną zielenią u podstawy. 

Rośliny nadmorskie w Polsce

                                               Kilka lat temu w Vademecum szczegółowo zostały skatalogowane rośliny tatrzańskie, aby każdy wędrowiec przemierzający górskie szlaki dokładnie wiedział, z jakimi 'kwiatkami' ma do czynienia i potrafił je rozpoznać w surowym, skalnym krajobrazie. Tamta wysokogórska lekcja botaniki ułatwiła wielu osobom odkrywanie tajemnic regli i hal. Teraz nadszedł czas na zmianę otoczenia, poznajmy unikalne rośliny nadmorskie, które potrafią przetrwać w skrajnych warunkach bałtyckiego wybrzeża. Spis aktualnie liczy 7 gatunków i na bieżąco będzie uzupełniany.

Rośliny nadmorskie w Polsce 

Morze Bałtyckie

                                              Rośliny nadmorskie w Polsce. Pas wybrzeża przy Morzu Bałtyckim, to jedno z najbardziej wymagających środowisk przyrodniczych w kraju, gdzie roślinność musi nieustannie mierzyć się ze skrajnie nieprzyjaznymi warunkami. Rośliny eksponowane są tutaj na nieprzyjazną siłę sztormowych wiatrów, permanentny brak słodkiej wody w piaszczystym podłożu, wysokie zasolenie aerogenne oraz nieustanny ruch podłoża, który grozi pogrzebaniem pod masami piachu. Pomimo tych ekstremalnych przeciwności, 'wyspecjalizowane' gatunki flory 'na stałe zapuszczają korzenie' w tym biotopie, kolonizując zarówno dynamiczne strefy wydmowe, jak i bardziej stabilny bór nadmorski. 

                                             Obecność tych roślin nie jest przypadkowa; pełni fundamentalną rolę w utrzymaniu integralności całego brzegu morskiego. W strefie ruchomych wydm roślinność działa

Salix × sepulcralis - Wierzba płacząca, w.żałobna - Gele treurwilg

                                                    Wierzba płacząca, wierzba nagrobna, wierzba żałobna - to mieszaniec międzygatunkowy, który powstał ze skrzyżowania azjatyckiej wierzby babilońskiej (Salix babylonica) z europejską wierzbą białą (Salix alba). Ta unikalna hybryda botaniczna wykazuje potężną siłę wzrostu oraz spektakularny, zwisający pokrój, przez co jej wartość zdobnicza w architekturze zieleni jest po prostu nie do przecenienia. Monumentalne drzewo dekoracyjne o 'płaczącej koronie' znajduje szerokie zastosowanie w aranżacji przestrzeni publicznej, zdobiąc duże ogrody przydomowe, parki miejskie, zieleń osiedlową oraz rozległe kompleksy rekreacyjne. Niezwykle widowiskowo i fotogenicznie prezentuje się 

                                                                Weeping Golden Willow.eng

Salix × sepulcralis - Wierzba płacząca - Gele treurwilg

 'Chrysocoma'

(VIII)

w bezpośrednim sąsiedztwie wody, sadzona nad brzegami stawów, jezior, naturalnych oczek wodnych czy wzdłuż cieków rzecznych, gdzie jej wiotkie, złocistożółte, zwieszające się pędy widowiskowo odbijają się w lustrzanej tafli wody.

                                               Salix × sepulcralis wyróżnia się dynamicznym (dość szybkim) tempem wzrostu, szczególnie w pierwszej fazie swojego cyklu życiowego. W optymalnych warunkach siedliskowych roczne przyrosty młodych egzemplarzy mogą wynosić od jednego do nawet dwóch metrów na wysokość, co plasuje ten gatunek w ścisłej czołówce najszybciej rosnących drzew liściastych. Docelowe 'parametry' strukturalne wierzby płaczącej są imponujące i wymagają 'zabezpieczenia'

Erythranthe guttata - Kroplik żółty - Gele maskerbloem

                                              Kroplik żółty, to urocza roślina wilgociolubna, której pierwotną ojczyzną są rozległe, podmokłe tereny Ameryki Północnej. Zza oceanu gatunek ten trafił do Europy jako ceniona roślina ozdobna, jednak dzięki niezwykłym zdolnościom adaptacyjnym szybko opuścił granice kontrolowanych upraw ogrodowych. Współcześnie w Polsce występuje już w stanie dzikim, mając status antropofita zadomowionego, który trwale wpisał się w rodzimy krajobraz nadrzeczny, zasiedlając brzegi potoków, rowy oraz pobliskie otoczenie źródeł. Sukces tej rośliny w kolonizacji nowych obszarów tkwi w jej specyficznej biologii: mięsiste, płożące pędy posiadają unikalną zdolność do natychmiastowego wykształcania korzeni przybyszowych w każdym węźle liściowym, który dotknie wilgotnego podłoża. 

                                                                        Seep monkeyflower.eng 

 Erythranthe guttata - Kroplik żółty - Gele maskerbloem

(VI)

Ten pełzający mechanizm pozwala kroplikowi na błyskawiczne, naturalne zadarnianie wolnych przestrzeni wokół ogrodowych oczek wodnych, tworząc gęste, zwarte i stabilizujące grunt dywany delikatnej soczystej zieleni, (nie jest bardzo ekspansywnym gatunkiem).

                                                Pokrój kroplika żółtego idealnie odzwierciedla jego dynamiczną naturę - roślina osiąga zazwyczaj wysokość od 20 do 60 centymetrów, tworząc kępiaste, a z czasem rozłożyste formy o wzniesionych lub ścielących się pędach. Największym walorem dekoracyjnym tego gatunku są grzbieciste, dwuwargowe kwiaty, które swoim kształtem przypominają miniaturowe

Pilea depressa - Pilea (gatunek) - Kanonplantje

                                              Pilea depressa, to urocza roślina doniczkowa, należy do rodzaju Pilea, (tutaj jego kolejne gatunki, które również są roślinami ozdobnymi w mieszkaniach). W stanie dzikim roślina ta porasta tropikalne, wybitnie wilgotne oraz zacienione obszary Ameryki Środkowej i basenu Morza Karaibskiego, ze szczególnym uwzględnieniem Kuby oraz Portoryko. W warunkach domowych charakteryzuje się płożącym lub kaskadowym pokrojem, wytwarzając gęstą sieć 

                                                       The depressed clearweed.eng

Pilea depressa - Pilea (gatunek) - Kanonplantje 

 elastycznych, nitkowatych pędów. W uprawie w mieszkaniu ich długość osiąga zazwyczaj od 25 do 40 centymetrów, co sprawia, że roślina z czasem tworzy widowiskowe, spływające kaskady zieleni. Cechą szczególną tego gatunku są wyjątkowo gęsto osadzone, a przy tym bardzo drobne listki o delikatnie ząbkowanych krawędziach i soczystej zielonej barwie. Ta unikalna miniaturowość oraz charakterystyczna struktura listnej poduchy sprawiły, że w krajach anglosaskich roślina ta zyskała niezwykle wdzięczną i obrazową nazwę potoczną 'Pilea depressa baby tears' (łzy niemowlęcia), która doskonale oddaje jej subtelną, filigranową estetykę.

                                             Wprowadzenie tej tropikalnej rośliny do domowej kolekcji pozwala na wszechstronne aranżacje wnętrz, w których liczą się całoroczne walory zdobnicze. Ze względu na swoją plastyczność i tendencję do silnego rozkrzewiania, ten drobny gatunek z powodzeniem odnajduje się

Anemone ×hybrida - (Zawilec japoński), z. mieszańcowy - Herfstanemoon

                                                Anemone ×hybrida, czyli zawilec mieszańcowy, to fascynująca grupa długowiecznych bylin jesiennych, której historia i nazewnictwo kryją w sobie 'lekko zagmatwaną' zagadkę botaniczną. Aby w pełni zrozumieć 'co i jak', należy cofnąć się do XIX wieku, kiedy to do europejskich ogrodów sprowadzono z Azji dwa kluczowe gatunki wyjściowe: rosnącego w Himalajach zawilca winoroślowego (Anemone vitifolia) oraz uprawianego od stuleci w ogrodach Kraju Kwitnącej Wiśni zawilca japońskiego (Anemone hupehensis var. japonica). W wyniku celowego skrzyżowania                                    

Anemone  - Zawilec  - Anemoon 

Anemone ×hybrida - (Zawilec japoński), zawilec mieszańcowy - Herfstanemoon

'Honorine Jobert' 

tych dwóch potężnych filarów botanicznych, europejscy hodowcy uzyskali niezwykle żywotne, odporne i zjawiskowo kwitnące mieszańce ogrodowe / hybrydy ogrodowe, które oficjalnie sklasyfikowano pod łacińską nazwą Anemone ×hybrida.W powszechnym użyciu ogrodniczym, handlowym oraz w języku potocznym wszystkie te nowo powstałe hybrydy i kultywary zaczęto jednak powszechnie i masowo nazywać po prostu (zawilcami japońskimi). Wynika to z faktu, że to właśnie geny japońskiej odmiany botanicznej zdominowały morfologię nowo powstałych kultywarów, przekazując im swój charakterystyczny, wysoki i elegancki pokrój, unikalną strukturę liści oraz spektakularnie prezentujące się kwiaty późnego lata i jesieni. Ponieważ dla miłośnika pięknych kwiatów różnice anatomiczne między czystym gatunkiem,