Leszczyna turecka, to drzewo liściaste naturalnie zasiedlające obszary południowo-wschodniej Europy oraz Azji Mniejszej, od Bałkanów po Kaukaz i Himalaje. W przeciwieństwie do swoich krzewiastych krewniaków, gatunek ten wykształca jeden, wyraźny i prosty pień, stając się wyraźnym 'gabarytowo' elementem krajobrazu. Mimo że rośnie stosunkowo powoli, wykazuje się dużą długowiecznością, osiągając w wieku dojrzałym wysokość od 15 do 20 metrów. Jej znakiem rozpoznawczym jest niezwykle regularny, szeroko stożkowaty i gęsty pokrój
![]() |
| Corylus colurna - Leszczyna turecka - Boomhazelaar (VI) |
(u młodzików bardziej strzelisty stożek), który z biegiem lat staje się bardziej okazały i reprezentacyjny, zachowując przy tym symetrię bez konieczności korygowania cięciem. Istotnym atutem leszczyny tureckiej, łączącym walory użytkowe z estetyką, są jej jadalne owoce – orzechy laskowe. Choć są one nieco mniejsze i mają grubszą skorupkę niż u odmian typowo sadowniczych, są bardzo smaczne i chętnie zbierane. Co ciekawe, orzechy te zebrane są w charakterystyczne skupiska, otoczone bardzo dekoracyjną, głęboko postrzępioną i kędzierzawą okrywą owocową, która nadaje drzewu egzotycznego sznytu w okresie owocowania. Dodatkową wartość zdobniczą stanowi korkowa, głęboko spękana kora o jasnoszarym odcieniu, która prezentuje się niezwykle efektownie, zwłaszcza w okresie bezlistnym, nadając pniom surowy, niemal rzeźbiarski charakter. Roślina ta zachwyca również dynamiką zmian swojej sezonowej listnej szaty. Wiosną korona pokrywa się
_wynik.jpg)



_wynik.jpg)
.jpg)