Epidendrum secundum - (Storczyk trzcinowy), (storczykowate)

Rodzina:  Orchidaceae
Podrodzina: Epidendroideae
Plemię: Epidendreae
Podplemię: Laeliinae
Gatunek: Epidendrum secundum

 
                                        Gatunek epidendrum secundum stanowi ikonę tak zwanych (storczyków trzcinowatych). Jego unikalność w obrębie tej grupy opiera się na specyficznej orientacji kwiatów – w przeciwieństwie do wielu krewniaków, ten prezentuje kwiaty u których warżka skierowana jest ku górze, nadając kwiatostanom charakterystyczny, niemal architektoniczny wygląd. Jak już wiemy, sam w sobie epidendrum secundum jest naturalnym gatunkiem botanicznym; występuje na ogromnych obszarach Ameryki Południowej. Jednak to, co spotykasz w sklepach (te mniejsze, różowe, czy białe okazy),

                                                                  Lopsided star orchid.eng 

Epidendrum secundum (storczykowate)

to najczęściej: * Hybrydy złożone (complex hybrids). To krzyżówki wielu gatunków z sekcji Amphiglottium (m.in. E. secundum, E. radicans, E. evectum). Hodowcy krzyżują je ze sobą od dekad, by uzyskać rośliny o bardziej zwartym pokroju i nowych kolorach.

* Kultywary (odmiany uprawne). Często są to wyselekcjonowane formy samego E. secundum, które rozmnaża się masowo w laboratoriach (in vitro), aby zachować ich specyficzne cechy (np. seria 'Ballerina').

                                      Wartość Epidendrum secundum w domowych kolekcjach wynika przede wszystkim z bogactwa jak roślina ta prezentuje swoje kwiatostany. W przeciwieństwie

Osmunda regalis - Długosz królewski - Koningsvaren

                                           Długosz królewski, to wyrazista wieloletnia paproć o szerokim, wręcz kosmopolitycznym zasięgu występowania, obejmującym naturalne stanowiska w Europie, Azji, Afryce oraz obu Amerykach. W stanie dzikim gatunek ten porasta terytorium Polski, gdzie jednak należy do roślin rzadkich, spotykanych głównie na niżu.  Dziko rosnące populacje zasiedlają przede wszystkim podmokłe lasy liściaste, olszyny bagienne oraz torfowiska, co odzwierciedla jego wymagania podwyższonej wilgotności podłoża. W skali globalnej gatunek klasyfikowany jest jako takson najmniejszej troski (LC) 

                                                                       Royal fern.eng

Osmunda regalis - Długosz królewski - Koningsvaren

(IX) 

na Czerwonej liście gatunków zagrożonych, jednak w rodzimej florze Polski objęty jest ścisłą ochroną gatunkową. Więc jeśli w przydomowym ogrodzie, to zakupiony w szkółce/sklepie ogrodniczym, albo egzemplarze pozyskane z podziału od zaprzyjaźnionych sąsiadów z ich zielonej przestrzeni.  

                                             Roślina ta charakteryzuje się  majestatycznym wyprostowanym i kępiastym pokrojem, z czasem formującym potężne, zdrewniałe kłącze przypominające niski pień. Wiosenny rozwój wegetacji przynosi niezwykle dekoracyjne pędy, które w początkowej fazie wzrostu są zwinięte niczym 'klasyczne' pastorały. W okresie letnim, najczęściej w czerwcu, na szczytach wewnętrznych liści asymilacyjnych rozwijają się charakterystyczne, gęste i rdzawo-brązowe kłosy zarodnionośne (sporofile), które ze względu na swój efektowny wygląd przyniosły gatunkowi potoczną nazwę (paproci kwitnącej). 

Limonium perezii - Zatrwian Pereza - Canarische lamsoor

                                                  Zatrwian Pereza, to dekoracyjny przedstawiciel rodziny ołownicowatych (Plumbaginaceae). W środowisku naturalnym roślina ta posiada status ścisłego endemitu Wysp Kanaryjskich, gdzie zasiedla wyłącznie suche, skaliste zbocza oraz nadmorskie klify Teneryfy, będąc poddaną silnemu oddziaływaniu zasolonej bryzy oceanicznej i intensywnej insolacji. Nazwa gatunkowa stanowi bezpośrednie upamiętnienie wybitnego badacza lokalnej flory, doktora George'a V. Pereza, który przez lata dokumentował botaniczne bogactwo tego archipelagu. Ewolucyjne przystosowanie 

                                                              Perez's sea lavender.eng

Limonium perezii - Zatrwian Pereza - Canarische lamsoor

(VIII)

ukształtowało specyficzną anatomię tego taksonu, determinując jego specyfikę uprawową w zgoła odmiennych realiach klimatycznych Europy Środkowej.                                                

                                            Pod względem pokroju Limonium perezii jest klasycznym, zimozielonym półkrzewem, co stanowi istotny wyróżnik na tle innych, powszechnie znanych zatrwianów o charakterze stricte bylinowym. Podstawę rośliny tworzy gęsta, zwarta rozeta okazałych, skórzastych, szeroko owalnych liści o pofalowanych brzegach, osadzonych na długich, sztywnych ogonkach. U starszych, dojrzałych egzemplarzy dolne partie pędów nadziemnych ulegają wyraźnemu, trwałemu zdrewnieniu, formując niski, mocny szkielet, z którego wznoszą się bezlistne, silnie rozgałęzione łodygi kwiatostanowe. Ta unikalna budowa nadaje całej roślinie choć sztywną, to lekko 'poduszkową' strukturę, zachowującą pełne walory architektoniczne przez cały cykl życiowy. Kwitnienie zatrwianu Pereza charakteryzuje się

Parrotia persica - Parocja perska - Perzisch ijzerhout

                                                  Parocja perska, nazywana również (żelaznym drzewem), to wyjątkowy gatunek z rodziny oczarowatych, którego naturalnym obszarem występowania są góry Elburs w Iranie oraz tereny wokół Morza Kaspijskiego i Kaukazu. Gatunek ten w formie podstawowej to drzewo liściaste, które cechuje się wolnym wzrostem oraz rozłożystym, krzewiastym lub szeroko stożkowatym pokrojem, często tworząc formę wielopienną z potężnymi, nisko osadzonymi i malowniczo wygiętymi konarami. Jako roślina ozdobna parocja perska osiąga absolutne 'apogeum' swoich walorów dekoracyjnych jesienią, kiedy to przed opadnięciem jej 'skórzaste' liście przechodzą spektakularną metamorfozę kolorystyczną, mieniąc się jednocześnie odcieniami jaskrawej żółci, miedzi, intensywnego pomarańczu, czerwieni i purpury.

                                                                          The persian ironwood.eng

Parrotia persica - Parocja perska - Perzisch ijzerhout

                                                    Oferta szkółkarska obejmuje zróżnicowane kultywary parocji perskiej, które pozwalają na dopasowanie rośliny do przestrzeni o różnej skali, oferując trzy odmienne opcje wielkości. Gatunek typowy w uprawie ogrodowej osiąga zazwyczaj od 5 do 10 metrów wysokości, przy czym z wiekiem rozrasta się równie szeroko, tworząc potężne korony o średnicy dochodzącej do 10 metrów (na zdjęciach). natomiast odmiana 'Vanessa' charakteryzuje się bardziej wyprostowanym, zwartym i kolumnowo-owalnym pokrojem, dorastając po wielu latach do około 4 do 6 metrów wysokości przy zachowaniu znacznie węższej szerokości do 2 do 3 metrów. Z kolei miniaturowa odmiana

Lato, słoneczna rabata bylinowa w stylu monochromatycznym

                                               Lato, słoneczna rabata bylinowa w stylu monochromatycznym. Koniec lata i wczesna jesień to rekomendowany przez ogrodników czas na sadzenie i dzielenie bylin. Gleba jest nagrzana i przy regularnych wędrówkach z konewką, o stałym umiarkowanym stopniu wilgotności. To gwarantuje, że rośliny 'zdrowo' ukorzenią się przed zimą, a w następnym sezonie będą zdobić. 

                                           Świadome użycie określenia 'słoneczna rabata' nie jest przypadkowe i odnosi się bezpośrednio do dwóch podstawowych aspektów konstrukcyjnych. Pierwszym z nich jest fizyczna, bardzo jasna ekspozycja stanowiska, czyli nieograniczony dostęp do słonecznych kąpieli, 

Tworzenie rabaty ( foto )

Lato, słoneczna rabata bylinowa w stylu monochromatycznym

(VIII) 

które warunkuje prawidłowy rozwój i obfite kwitnienie zakwalifikowanych do tego układu bylin. Drugi aspekt dotyczy sfery wizualnej i opiera się na precyzyjnym doborze gatunków i kultywarów wykształcających kwiatostany w ciepłych, świetlistych tonacjach - od jaskrawej żółci przez głębokie odcienie złota, aż po 'chłodzący' seledyn. Ta spójna paleta barw, skąpana w naturalnych promieniach słońca, tworzy plastyczną i energetyczną strukturę, która optycznie rozświetla przestrzeń ogrodową i nadaje jej elegancki i wyrazisty charakter. To kompozycja oparta na jednej barwie przewodniej, ale może być w niej wiele odcieni, tonacji i nasyceń. Zamiast kontrastem kolorów, 'gra się' tu teksturą liści i kształtem kwiatostanów.

Artemisia ludoviciana - Bylica luizjańska - Westerse bijvoet

                                               Bylica luizjańska, nazywana potocznie (bylicą białą), to  wyrazista bylina kłączowa, która wywodzi się z rozległych obszarów Ameryki Północnej. W stanie dzikim porasta przede wszystkim suche prerie, kamieniste wzgórza, zarośla oraz przydroża na terenie Stanów Zjednoczonych, Kanady oraz Meksyku, co uwarunkowało jej genialne zdolności przystosowawcze. Roślina ta charakteryzuje się wzniesionym, mocno zagęszczonym, a z czasem wręcz krzewiastym pokrojem, który formuje się bezpośrednio z silnych, podziemnych rozłogów. Jej sztywne, bruzdowane pędy oraz smukłe, lancetowate liście są obustronnie pokryte gęstym, miękkim, śnieżnobiałym lub filcowatym kutnerem. 

                                                                  Silver wormwood.eng

Artemisia ludoviciana - Bylica luizjańska - Westerse bijvoet

'Silver King'

 (VIII)

Ten specyficzny meszek nadaje kępom spektakularny, metaliczno-srebrny odcień, który fenomenalnie odbija promienie słoneczne i nie pozwala roślinie zginąć w zieleni ogrodu. Choć wiotka bylina, to w szczycie letniego rozwoju buduje tak gęstą i zwartą strukturę, że z dystansu idealnie imituje regularny krzew liściasty.

                                             Z tytułu wysokiej wartości zdobniczej i chęci wprowadzenia na rabaty wyrazistego, chłodnego kolorytu, w profesjonalnej sprzedaży ogrodniczej dostępnych jest kilka wyselekcjonowanych odmian o skrajnie różnych 'gabarytach'. Flagowym i najwyższym przedstawicielem

Aconitum napellus - Tojad mocny - Blauwe monnikskap

                                             Tojad mocny, to majestatyczna i wysoce długowieczna bylina, która w stanie dzikim naturalnie porasta wilgotne, żyzne łąki, leśne polany oraz kamieniste brzegi potoków w górskich rejonach Europy Środkowej i Południowej, w tym również Tatry i Sudety. Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Charakteryzuje się niezwykle 'dumnym', wyprostowanym i architektonicznym pokrojem, tworząc zwarte kępy ciemnozielonych, dłoniasto podzielonych liści ponad które wyrastają sztywne, grube i nierozgałęzione pędy osiągające od 100 do nawet 150 centymetrów wysokości. 

                                                               Monkshood.eng   

Aconitum napellus - Tojad mocny - Blauwe monnikskap

                                              Największym walorem dekoracyjnym tej rośliny są spektakularne, gęste, groniaste kwiatostany złożone z unikalnych, 'hełmiastych' kwiatów o głębokiej, fioletowo-granatowej barwie. Tojad mocny kwitnie w drugiej połowie lata, rozpoczynając swój pokaz w lipcu i utrzymując te 'mnisze' ozdoby aż do początku jesieni. Choć jego kwiaty produkują nektar o wysokiej zawartości cukrów, ze względu na specyficzną budowę głębokiego hełmu są one niedostępne dla większości owadów i botanicznie nie są klasyfikowane jako wybitnie miododajne; stanowią one jednak elitarny pożytek dedykowany niemal wyłącznie trzmielom, które jako jedne z nielicznych potrafią je skutecznie zapylić. 

                                           Bylina ta, ze względu na swoją monumentalną posturę i chłodną kolorystykę, idealnie pasuje do założeń ogrodów w stylu angielskim, wiejskim, naturalistycznym oraz do aranżacji leśnych i parkowych. W kompozycjach ogrodowych tojad mocny najlepiej prezentuje się