Salix × sepulcralis - Wierzba płacząca, w.żałobna - Gele treurwilg

                                                    Wierzba płacząca, wierzba nagrobna, wierzba żałobna - to mieszaniec międzygatunkowy, który powstał ze skrzyżowania azjatyckiej wierzby babilońskiej (Salix babylonica) z europejską wierzbą białą (Salix alba). Ta unikalna hybryda botaniczna wykazuje potężną siłę wzrostu oraz spektakularny, zwisający pokrój, przez co jej wartość zdobnicza w architekturze zieleni jest po prostu nie do przecenienia. Monumentalne drzewo dekoracyjne o 'płaczącej koronie' znajduje szerokie zastosowanie w aranżacji przestrzeni publicznej, zdobiąc duże ogrody przydomowe, parki miejskie, zieleń osiedlową oraz rozległe kompleksy rekreacyjne. Niezwykle widowiskowo i fotogenicznie prezentuje się 

                                                                Weeping Golden Willow.eng

Salix × sepulcralis - Wierzba płacząca - Gele treurwilg

 'Chrysocoma'

(VIII)

w bezpośrednim sąsiedztwie wody, sadzona nad brzegami stawów, jezior, naturalnych oczek wodnych czy wzdłuż cieków rzecznych, gdzie jej wiotkie, złocistożółte, zwieszające się pędy widowiskowo odbijają się w lustrzanej tafli wody.

                                               Salix × sepulcralis wyróżnia się dynamicznym (dość szybkim) tempem wzrostu, szczególnie w pierwszej fazie swojego cyklu życiowego. W optymalnych warunkach siedliskowych roczne przyrosty młodych egzemplarzy mogą wynosić od jednego do nawet dwóch metrów na wysokość, co plasuje ten gatunek w ścisłej czołówce najszybciej rosnących drzew liściastych. Docelowe 'parametry' strukturalne wierzby płaczącej są imponujące i wymagają 'zabezpieczenia'

Erythranthe guttata - Kroplik żółty - Gele maskerbloem

                                              Kroplik żółty, to urocza roślina wilgociolubna, której pierwotną ojczyzną są rozległe, podmokłe tereny Ameryki Północnej. Zza oceanu gatunek ten trafił do Europy jako ceniona roślina ozdobna, jednak dzięki niezwykłym zdolnościom adaptacyjnym szybko opuścił granice kontrolowanych upraw ogrodowych. Współcześnie w Polsce występuje już w stanie dzikim, mając status antropofita zadomowionego, który trwale wpisał się w rodzimy krajobraz nadrzeczny, zasiedlając brzegi potoków, rowy oraz pobliskie otoczenie źródeł. Sukces tej rośliny w kolonizacji nowych obszarów tkwi w jej specyficznej biologii: mięsiste, płożące pędy posiadają unikalną zdolność do natychmiastowego wykształcania korzeni przybyszowych w każdym węźle liściowym, który dotknie wilgotnego podłoża. 

                                                                        Seep monkeyflower.eng 

 Erythranthe guttata - Kroplik żółty - Gele maskerbloem

(VI)

Ten pełzający mechanizm pozwala kroplikowi na błyskawiczne, naturalne zadarnianie wolnych przestrzeni wokół ogrodowych oczek wodnych, tworząc gęste, zwarte i stabilizujące grunt dywany delikatnej soczystej zieleni, (nie jest bardzo ekspansywnym gatunkiem).

                                                Pokrój kroplika żółtego idealnie odzwierciedla jego dynamiczną naturę - roślina osiąga zazwyczaj wysokość od 20 do 60 centymetrów, tworząc kępiaste, a z czasem rozłożyste formy o wzniesionych lub ścielących się pędach. Największym walorem dekoracyjnym tego gatunku są grzbieciste, dwuwargowe kwiaty, które swoim kształtem przypominają miniaturowe

Pilea depressa - Pilea (gatunek) - Kanonplantje

                                              Pilea depressa, to urocza roślina doniczkowa, należy do rodzaju Pilea, (tutaj jego kolejne gatunki, które również są roślinami ozdobnymi w mieszkaniach). W stanie dzikim roślina ta porasta tropikalne, wybitnie wilgotne oraz zacienione obszary Ameryki Środkowej i basenu Morza Karaibskiego, ze szczególnym uwzględnieniem Kuby oraz Portoryko. W warunkach domowych charakteryzuje się płożącym lub kaskadowym pokrojem, wytwarzając gęstą sieć 

                                                       The depressed clearweed.eng

Pilea depressa - Pilea (gatunek) - Kanonplantje 

 elastycznych, nitkowatych pędów. W uprawie w mieszkaniu ich długość osiąga zazwyczaj od 25 do 40 centymetrów, co sprawia, że roślina z czasem tworzy widowiskowe, spływające kaskady zieleni. Cechą szczególną tego gatunku są wyjątkowo gęsto osadzone, a przy tym bardzo drobne listki o delikatnie ząbkowanych krawędziach i soczystej zielonej barwie. Ta unikalna miniaturowość oraz charakterystyczna struktura listnej poduchy sprawiły, że w krajach anglosaskich roślina ta zyskała niezwykle wdzięczną i obrazową nazwę potoczną 'Pilea depressa baby tears' (łzy niemowlęcia), która doskonale oddaje jej subtelną, filigranową estetykę.

                                             Wprowadzenie tej tropikalnej rośliny do domowej kolekcji pozwala na wszechstronne aranżacje wnętrz, w których liczą się całoroczne walory zdobnicze. Ze względu na swoją plastyczność i tendencję do silnego rozkrzewiania, ten drobny gatunek z powodzeniem odnajduje się

Anemone ×hybrida - (Zawilec japoński), z. mieszańcowy - Herfstanemoon

                                                Anemone ×hybrida, czyli zawilec mieszańcowy, to fascynująca grupa długowiecznych bylin jesiennych, której historia i nazewnictwo kryją w sobie 'lekko zagmatwaną' zagadkę botaniczną. Aby w pełni zrozumieć 'co i jak', należy cofnąć się do XIX wieku, kiedy to do europejskich ogrodów sprowadzono z Azji dwa kluczowe gatunki wyjściowe: rosnącego w Himalajach zawilca winoroślowego (Anemone vitifolia) oraz uprawianego od stuleci w ogrodach Kraju Kwitnącej Wiśni zawilca japońskiego (Anemone hupehensis var. japonica). W wyniku celowego skrzyżowania                                    

Anemone  - Zawilec  - Anemoon 

Anemone ×hybrida - (Zawilec japoński), zawilec mieszańcowy - Herfstanemoon

'Honorine Jobert' 

tych dwóch potężnych filarów botanicznych, europejscy hodowcy uzyskali niezwykle żywotne, odporne i zjawiskowo kwitnące mieszańce ogrodowe / hybrydy ogrodowe, które oficjalnie sklasyfikowano pod łacińską nazwą Anemone ×hybrida.W powszechnym użyciu ogrodniczym, handlowym oraz w języku potocznym wszystkie te nowo powstałe hybrydy i kultywary zaczęto jednak powszechnie i masowo nazywać po prostu (zawilcami japońskimi). Wynika to z faktu, że to właśnie geny japońskiej odmiany botanicznej zdominowały morfologię nowo powstałych kultywarów, przekazując im swój charakterystyczny, wysoki i elegancki pokrój, unikalną strukturę liści oraz spektakularnie prezentujące się kwiaty późnego lata i jesieni. Ponieważ dla miłośnika pięknych kwiatów różnice anatomiczne między czystym gatunkiem,

Zielona inżynieria - czyli rośliny, które zainspirowały technologię

                                      Zielona inżynieria - czyli rośliny, które zainspirowały technologię. Natura to najbardziej doświadczone laboratorium badawcze na naszej planecie, a rośliny od milionów lat udoskonalają swoje mechanizmy w bezwzględnym wyścigu ewolucyjnym. Każdy liść, nasienie czy łodyga to w rzeczywistości precyzyjny projekt inżynieryjny, stworzony by przetrwać, oszczędzać energię

Rośliny i ludzie ( foto )

Zielona inżynieria - czyli rośliny, które zainspirowały technologię

i skutecznie zdobywać przestrzeń. Fascynujące jest to, że współczesna nauka - poprzez dziedzinę zwaną biomimetyką - dopiero niedawno nauczyła się w pełni odczytywać te biologiczne instrukcje. Ludzkość, w toku własnej ewolucji intelektualnej, zaczęła dostrzegać, że najtrudniejsze problemy technologiczne w większości zostały już dawno temu rozwiązane przez naturę. Podglądając tych zielonych mistrzów przetrwania, nauczyliśmy się przekładać miliony lat naturalnej selekcji na innowacyjne wynalazki,

Angelica gigas - Arcydzięgiel olbrzymi, dzięgiel o.- Rode engelwortel

                                            Arcydzięgiel olbrzymi, dzięgiel olbrzymi - pochodzi z wilgotnych, górzystych terenów Azji Wschodniej, głównie z Chin, Korei i Japonii. W klasyfikacji botanicznej jest to roślina dwuletnia lub krótkowieczna roślina monokarpiczna, która po wydaniu nasion naturalnie zamiera. Pokrój zmienia się w poszczególnych fazach rozwoju. W pierwszym roku uprawy arcydzięgiel wykształca jedynie niską, przyziemną rozetę okazałych, głęboko powcinanych, ciemnozielonych liści. Dopiero w drugim roku następuje intensywny wzrost i roślina wypuszcza potężne, grube, purpurowo podbarwione pędy, które osiągają wysokość od 1,2 do 1.8 metra. Kwitnienie rozpoczyna się zazwyczaj 

                                                                       Korean angelica.eng

Angelica gigas - Arcydzięgiel olbrzymi, dzięgiel o. - Rode engelwortel

'Sense'

(VII)

w lipcu i trwa nieprzerwanie przez kilka tygodni, aż do września. Kwiaty zebrane w duże, kuliste baldachy o głębokiej, fioletowopurpurowej barwie są miododajne. Po słonecznym dniu wydzielają wyczuwalny również dla ludzi słodki zapach, dzięki czemu masowo wabią pszczoły, motyle oraz inne owady zapylające (nektar ma tę moc).

                                              Angelica gigas ze względu na swój strukturalny pokrój doskonale wpisuje się w nowoczesne i tradycyjne założenia ogrodowe. Stanowi idealny element kompozycyjny do ogrodów naturalistycznych, wiejskich oraz leśnych, gdzie naturalnie wtapia się w lekko zacienione zakątki pod koronami drzew. Z racji swojego azjatyckiego pochodzenia jest też cennym i autentycznym uzupełnieniem

Thelocactus bicolor - (Thelokaktus)

                                                   Każdy kaktus jest sukulentem, ale nie każdy sukulent jest kaktusem. Thelocactus bicolor, (thelokaktus), posiada pędy gromadzące wodę oraz wyraźne  areole z iście 'kaktusowymi' cierniami, jest on pełnoprawnym kaktusem będącym jednocześnie sukulentem łodygowym. Ta wyjątkowa roślina w stanie dzikim porasta suche, kamieniste i pustynne obszary Ameryki Północnej, będąc szeroko rozpowszechnioną w północnej części pustyni Chihuahuan na terenie Teksasu 

                                                                    The glory of Texas.eng

Thelocactus bicolor - (Thelokaktus)

oraz w licznych stanach Meksyku. Charakteryzuje się zazwyczaj pojedynczym, cylindrycznym lub lekko kulistym pokrojem. Wyróżnia się 'niespiesznym' tempem rocznego przyrostu, co sprawia, że przez wiele lat zachowuje kompaktowe formy, osiągając docelowo w uprawie od 25 do maksymalnie 50 centymetrów wysokości przy średnicy korpusu wynoszącej około 6 do10 centymetrów.

                                               W realiach polskiego klimatu (thelokaktus) nie tolerując temperatur poniżej 5°C i może być uprawiany wyłącznie jako roślina doniczkowa eksponowana we wnętrzach mieszkań lub w szklarniach, przy czym w okresie letnim doskonale czuje się wystawiony na słoneczny balkon