Lavandula latifolia - Lawenda szerokolistna, l.spika - Spijklavendel

                                          Lawenda szerokolistna, nazywana również (lawendą spika), to zimozielony półkrzew (roślina wieloletnia, której z latami częściowo drewnieją dolne pędy), która w stanie dzikim porasta suche, kamieniste i mocno nasłonecznione zbocza górskie zachodniej części basenu Morza Śródziemnego, ze szczególnym uwzględnieniem Hiszpanii, Portugalii oraz południowej Francji. Charakteryzuje się wzniesionym, zwartym i gęstym pokrojem, tworząc regularne

                                                                 Broadleaved lavender.eng

Lavandula latifolia - Lawenda szerokolistna, l.spika - Spijklavendel

półkuliste kępy osiągające wraz z pędami kwiatostanowymi od 45 do 65 centymetrów wysokości. Choć roślina ta wytwarza jasnoliliowe kwiaty, jej głównym i bezdyskusyjnym walorem zdobniczym pozostaje spektakularna, srebrzysta listna szata. Szerokie, lancetowate blaszki liściowe pokryte są gęstym, aksamitnym kutnerem, który nadaje całej roślinie unikalny, srebrzystobiały odcień utrzymujący się przez cały sezon, (a w naturalnym środowisku chroni blaszki przed zbyt silnymi słonecznymi kąpielami). Ta roślina należy do grupy, która w sezonie skutecznie odstrasza komary (na balkonie, bądź w ogrodzie, gdy posadzona bezpośrednio w gruncie). Przy potarciu liść tego gatunku wydziela wyrazisty

Leycesteria formosa - Lejcesteria piękna - Fazantenbes

                                              Lejcesteria piękna, nazywana potocznie (bażancim krzewem), (bażancia jagoda),(babcinym kolczykiem) lub (himalajskim wiciokrzewem), to niezwykle oryginalny, rzadko spotykany w polskich ogrodach krzew liściasty o wybitnie egzotycznym wyglądzie. Jej naturalna ojczyzna rozciąga się wzdłuż wilgotnych, zalesionych obszarów Himalajów oraz w zachodnich i południowo-zachodnich Chinach. Roślina ta charakteryzuje się wzniesionym malowniczo rozgałęziającym się pokrojem, który tworzą unikalne, puste w środku, przypominające bambus pędy o sinozielonej lub wręcz niebieskawej barwie. 

                                                                  The pheasant berry.eng

Leycesteria formosa - Lejcesteria piękna - Fazantenbes

 'Purple Rain' 

 (VIII)

W optymalnych warunkach uprawy, po kilku latach od posadzenia, krzew ten osiąga docelową wysokość od półtora do dwóch metrów przy bardzo zbliżonej szerokości korony, zachowując przy tym lekkość i ażurową strukturę pokroju.

                                                    Kwitnienie lejcesterii jest atrakcyjne i, co niezwykle cenne, trwa nieprzerwanie przez bardzo długi czas. Rozpoczyna się na początku lata, zazwyczaj w czerwcu lub lipcu, i przeciąga się aż do pierwszych jesiennych chłodów w październiku. Krzew wykształca wtedy na szczytach pędów oraz w pachwinach liści długie, zwisające, kłosowate wiechy o długości dochodzącej do dziesięciu centymetrów. Składają się one z drobnych, rurkowatych, białych lub kremowych kwiatów, które otoczone są sztywnymi, dużymi, purpurowo-czerwonymi lub ciemnokarminowymi podkwiatkami. Kontrast między jasnym wnętrzem kwiatu a ciemną oprawą przyciąga wzrok,

Jesień. Rośliny ogrodowe o ozdobnych owocach i jagodach

                                              Rośliny ogrodowe o ozdobnych owocach w czasie jesieni i w pierwszej połowie zimy. Aktualnie spis liczy 54 gatunki, na bieżąco jest uzupełniany. Po co sadzić te rośliny? Które gatunki? Jaka wartość zdobnicza, a jaka użytkowa? Spis polecanych gatunków z uwzględnieniem, które na jakie 'pięterko'- (byliny,pnącza,półkrzewy, krzewy, drzewa). Wraz z nadejściem jesiennej aury, kiedy letnie kwitnienia przemijają, to właśnie rośliny o dekoracyjnych owocach przejmują rolę głównych 'aktorów' na ogrodowej scenie, skrząc się feerią głębokich barw i niezwykłych kształtów. Prezentowany spis gatunków został skomponowany w taki sposób, 

Jesień 

 Rośliny ogrodowe o ozdobnych owocach i jagodach

 

aby bez względu na wielkość posiadanej przestrzeni - czy jest to kameralna strefa relaksu na miejskim ogródeczku, czy też rozległe założenie parkowe i ogromny ogród przydomowy - każdy może wybrać rośliny, które jesienią spektakularnie upiększą jego otoczenie. Wprowadzenie tych strukturalnych roślin

Acer saccharinum - Klon srebrzysty - Zilveresdoorn

                                                  Klon srebrzysty, to dynamicznie rosnące drzewo liściaste, którego naturalne stanowiska znajdują się w Ameryce Północnej. W swojej ojczyźnie porasta przede wszystkim wilgotne doliny rzeczne, obrzeża jezior oraz tereny zalewowe we wschodnich i środkowych rejonach Stanów Zjednoczonych oraz Kanady. Z wiekiem wykształca potężny, szeroki i wyjątkowo malowniczy pokrój o luźnej, często płaczącej koronie z długimi, łukowato przewieszającymi się gałęziami. W warunkach klimatycznych Polski to długowieczne drzewo osiąga imponujące rozmiary, 

                                                                           Silver maple.eng

Acer saccharinum - Klon srebrzysty - Zilveresdoorn

'Laciniatum'

 (VIII)

dorastając nawet do trzydziestu metrów wysokości przy szerokości korony przekraczającej często piętnaście metrów. Jego głęboko powcinane, pięcioklapowe liście są sezonowe - jesienią przebarwiają się na jasny, jaskrawożółty lub pomarańczowy kolor, po czym opadają przed zimą. Zgrabione jesienią liście klonu srebrzystego doskonale nadają się do kompostownika, ponieważ dzięki delikatnej strukturze szybko ulegają rozkładowi, wzbogacając pryzmę w cenną materię organiczną.

                                                 Głównym walorem estetycznym tego gatunku, od którego pochodzi jego nazwa, jest unikalna, dwubarwna kolorystyka blaszki liściowej, która przy każdym podmuchu wiatru tworzy interesująca odsłonę. Podczas gdy wierzchnia strona liścia ma intensywny zielony kolor,

Callianthe megapotamica - Zaślaz płożący - Belgische vlag (plant)

                                            Zaślaz płożący, to gatunek należący do rodziny ślazowatych. W swoim naturalnym środowisku zasiedla wilgotne, subtropikalne regiony Ameryki Południowej, ze szczególnym uwzględnieniem nadrzecznych obszarów Brazylii, Urugwaju oraz Argentyny. Na stanowiskach naturalnych roślina ta wykazuje pokrój rozłożystego, wiecznie zielonego krzewu liściastego

                                                                                Trailing abutilon.eng

Callianthe megapotamica syn. Abutilon megapotamicum - Zaślaz płożący, (klonik płożący) - Belgische vlag (plant)

 'Kentish Belle'

(IX) 

o bardzo charakterystycznych, niezwykle cienkich, wiotkich i giętkich pędach. W optymalnych warunkach klimatycznych gatunek typowy potrafi osiągać monumentalne rozmiary, dorastając 1.5 do 2 metrów wysokości przy zbliżonej szerokości, nierzadko goszcząc się po sąsiednich nadrzecznych zaroślach. W Europie wyłącznie do uprawy doniczkowej, gdzie pokrój o znacznie skromniejszych wymiarach. Największym walorem dekoracyjnym tej rośliny są bez wątpienia unikalne, dzwonkowate, skrzące się czystym ogniem i energią kwiaty, które na wiotkich pędach zwieszają się malowniczo

Trendy w ogrodnictwie. Uprawa drzew w donicach

                                               Wraz z dzisiejszym nadejściem astronomicznej jesieni, wprowadźmy 'na dobry wieczór' jej bogactwo kolorytu. Drzewa w donicach, które są wyeksponowane przez cały rok na zewnątrz, stanowią nieoczywiste rozwiązanie tam, gdzie podziemna infrastruktura uniemożliwia tradycyjne nasadzenia w gruncie. Można te nowoczesne aranżacje zastosować w różnych przestrzeniach 

Trendy w ogrodnictwie

Uprawa drzew w donicach

Acer palmatum - Klon palmowy -  Japanse esdoorn ( foto )

oraz oraz Carex oshimensis - Turzyca oszimska - Japanse zegge ( foto )

(IX)

- od prywatnych tarasów, przez podwórza, strefy wypoczynku, aż po liniowe nasadzenia pojemnikowe w wielkomiejskich kompleksach. Dlaczego warto sadzić drzewa w donicach? Które gatunki? W jakich donicach? Gdzie eksponować? Jak pielęgnować?  

                                              Dlaczego warto sadzić drzewa w donicach? Korzyści i uwarunkowania. Wprowadzenie drzew do uprawy pojemnikowej to wysoce efektywny i nowoczesny zabieg z zakresu architektury krajobrazu, który pozwala na przełamanie barier strukturalnych w przestrzeniach całkowicie odciętych od naturalnego gruntu. W warunkach intensywnej urbanizacji, gdzie gęsta podziemna infrastruktura techniczna, garaże podziemne, parkingi czy betonowe podwórza uniemożliwiają tradycyjne nasadzenia, wielkogabarytowe donice stają się jedyną alternatywą dla wprowadzenia monumentalnej zieleni. Mobilność takich układów roślinnych otwiera nie tylko przed projektantami, ale przed nami wszystkimi wiele możliwości dynamicznego zarządzania przestrzenią,

Viola labradorica - Fiołek labradorski - Labradorviooltje

                                           Fiołek labradorski, to jedna z tych subtelnych bylin, które wnoszą do ogrodu powiew naturalnej, leśnej dzikości. Zgodnie ze swoją nazwą, gatunek ten wywodzi się z chłodnych, północnych rejonów Ameryki Północnej oraz z surowych krajobrazów Grenlandii. W strefie klimatu umiarkowanego, w tym również w Polsce, roślina ta doskonale odnalazła się w stanie dzikim, zasiedlając specyficzne, wilgotne siedliska. Najczęściej można ją spotkać na obrzeżach lasów, 

                                                                              Alpine violet.eng 

Viola labradorica - Fiołek labradorski - Labradorviooltje

 

w zaroślach oraz na zacienionych polanach, gdzie panuje specyficzny mikroklimat i umiarkowana wilgotność podłoża. Pokrój fiołka labradorskiego jest niski i kępowy, zazwyczaj nieprzekraczający 10–15 centymetrów wysokości. Jego najbardziej charakterystycznym walorem dekoracyjnym, obok delikatnych kwiatów, są liście o sercowatym kształcie, które często przybierają intrygujący, ciemnozielony odcień z wyraźnym fioletowym lub purpurowym unerwieniem. Roślina ta kwitnie stosunkowo długo i obficie – pierwsze fioletowe kwiaty pojawiają się już w kwietniu i zdobią niskie kępy aż do czerwca, stanowiąc jeden z pierwszych barwnych akcentów wiosennego ogrodu. 

                                      W relacji z ogrodnikiem fiołek ten wykazuje się dużą autonomią; często mówi się, że prędzej „ucieka” z naturalnych stanowisk bezpośrednio do przydomowych ogrodów, niż jest do nich oficjalnie zapraszany. Wybiera miejsca zacienione i półcieniste, gdzie gleba zachowuje