Leszczyna turecka, to drzewo liściaste naturalnie zasiedlające obszary południowo-wschodniej Europy oraz Azji Mniejszej, od Bałkanów po Kaukaz i Himalaje. W przeciwieństwie do swoich krzewiastych krewniaków, gatunek ten wykształca jeden, wyraźny i prosty pień, stając się wyraźnym 'gabarytowo' elementem krajobrazu. Mimo że rośnie stosunkowo powoli, wykazuje się dużą długowiecznością, osiągając w wieku dojrzałym wysokość od 15 do 20 metrów. Jej znakiem rozpoznawczym jest niezwykle regularny, szeroko stożkowaty i gęsty pokrój
_wynik.jpg "Leszczyna turecka,Corylus colurna,drzewo liściaste,roślina owocująca,drzewa atrakcyjne jesinią,Vademecum Interesting Plants,jak przechowywać orzechy,orzechy leszczyny tureckiej,co z orzechów,roślina uprawna,roślina sadownicza,roślina ozdobna,Boomhazelaar,Leszczyna turecka jadalne orzechy,drzewa kwitnące wiosną,The Turkish hazel,the Turkish hazel care,") |
| Corylus colurna - Leszczyna turecka - Boomhazelaar (VI) |
(u młodzików bardziej strzelisty stożek), który z biegiem lat staje się bardziej okazały i reprezentacyjny, zachowując przy tym symetrię bez konieczności korygowania cięciem. Istotnym atutem leszczyny tureckiej, łączącym walory użytkowe z estetyką, są jej jadalne owoce – orzechy laskowe. Choć są one nieco mniejsze i mają grubszą skorupkę niż u odmian typowo sadowniczych, są bardzo smaczne i chętnie zbierane. Co ciekawe, orzechy te zebrane są w charakterystyczne skupiska, otoczone bardzo dekoracyjną, głęboko postrzępioną i kędzierzawą okrywą owocową, która nadaje drzewu egzotycznego sznytu w okresie owocowania. Dodatkową wartość zdobniczą stanowi korkowa, głęboko spękana kora o jasnoszarym odcieniu, która prezentuje się niezwykle efektownie, zwłaszcza w okresie bezlistnym, nadając pniom surowy, niemal rzeźbiarski charakter. Roślina ta zachwyca również dynamiką zmian swojej sezonowej listnej szaty. Wiosną korona pokrywa się
dużymi liśćmi o soczyście zielonej barwie, które latem przybierają głęboki, ciemnozielony odcień, stanowiąc gęstą barierę dla słońca. Prawdziwe widowisko zaczyna się jednak jesienią – przed opadnięciem liście przebarwiają się na jaskrawe, słoneczne odcienie żółci i złota, rozświetlając otoczenie nawet w pochmurne dni.Dzięki wysokiej odporności na suszę, zanieczyszczenia powietrza oraz zasolenie gleby, leszczyna turecka doskonale sprawdza się w trudnych warunkach miejskich. Jako soliter idealnie komponuje się w dużych ogrodach, parkach oraz w reprezentacyjnych kompleksach zieleni miejskiej, gdzie jej regularna sylwetka może w pełni wybrzmieć na tle otwartej przestrzeni lub nowoczesnej architektury.
_wynik.jpg) |
Corylus colurna - Leszczyna turecka - Boomhazelaar (VI) |
Orzechy leszczyny tureckiej, to skoncentrowane źródło energii i zdrowia. Obfitują w nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminę E oraz minerały takie jak magnez i potas, które wspierają serce i układ nerwowy. Choć mniejsze od standardowych orzechów laskowych, wyróżniają się wyjątkowo intensywnym, wręcz leśnym aromatem. Kluczem do trwałości jest ich przechowywanie. Po zbiorze wymagają około tygodnia suszenia w przewiewnym miejscu. W skorupkach, umieszczone w płóciennych workach i chłodnej spiżarni, zachowują walory nawet przez rok. Wyłuskane 'dobro' najlepiej trzymać w szczelnym słoiku w lodówce, co chroni zawarte w nich oleje przed jełczeniem. W kuchni stanowią szlachetny dodatek, który podnosi rangę każdego dania. Rozdrobnione idealnie wzbogacają strukturę ciast (np. marchewkowego, czy brownie) oraz domowych ciasteczek owsianych. Uprażone na złoto są niezastąpioną posypką do sałatek, deserów lodowych i kremowych zup. Można z nich również przygotować wykwintne domowe masło orzechowe lub aromatyczną panierkę do mięs i serów.
Przy zbiorze owoców z konkretnego egzemplarza, kluczowe jest bezpieczeństwo zdrowotne. Jeśli planujemy wykorzystać orzechy 'w kuchennych rewolucjach', musimy mieć absolutną pewność, że drzewo było nawożone wyłącznie nawozami organicznymi (np. kompostem, czy obornikiem), a nie chemicznymi dedykowanymi dla drzew ozdobnych. Środki przeznaczone dla roślin ozdobnych zawierają substancje, które nie podlegają restrykcyjnym normom spożywczym, a przecież kumulują się w nasionach, czyniąc je niezdatnymi do konsumpcji.
Leszczyna turecka najlepiej rozwija się na stanowiskach słonecznych lub tylko delikatnie ocienionych, preferując gleby żyzne, głębokie o pH neutralnym w kierunku lekko zakwaszonego. Choć dorosłe okazy wybitnie radzą sobie z miejską suszą, młode drzewa wymagają dbałości o stały, umiarkowany stopień wilgotności podłoża, co warunkuje ich prawidłowe ukorzenienie i zdrowy wzrost.Niezbędnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest ściółkowanie obszaru wokół pnia (np. korą lub kompostem), co skutecznie ogranicza parowanie wody i chroni system korzeniowy przed wahaniami temperatur. Jesienne wygrabianie liści jest zalecane nie tylko ze względów estetycznych, ale i higienicznych. Liście leszczyny, dzięki wysokiej szybkiej mineralizacji, są doskonałym materiałem do kompostownika, gdzie w krótkim czasie przekształcają się w wartościową ziemię liściową.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz