Lepismium Houlleta (Lepismium houlletianum), klasyfikowane dawniej w rodzaju Rhipsalis, to intrygujący i rzadki przedstawiciel rodziny kaktusowatych (Cactaceae), który stanowi prawdziwą gratkę dla kolekcjonerów oraz miłośników nietuzinkowych roślin doniczkowych pielęgnowanych pod dachem. W stanie dzikim gatunek pochodzi z wilgotnych tropikalnych lasów deszczowych Ameryki Południowej, ze szczególnym uwzględnieniem nadrzecznych obszarów Brazylii oraz Argentyny.
 |
| Lepismium houlletianum - (Lepismium Houlleta) - Sneeuwvlokcactus |
W swoim naturalnym środowisku zasiedla korony najwyższych partii drzew, rosnąć tam jako klasyczny epifit. Choć z punktu widzenia systematyki jest to autentyczny, pełnoprawny kaktus, to ze względu na specyficzne, wilgotne siedliska ewolucyjne nie przypomina on swoich pustynnych krewniaków. Botanicy określają go mianem sukulenta pędowego, który zamiast klasycznych liści wykształcił zdolność do magazynowania wody oraz przeprowadzania procesów fotosyntezy bezpośrednio w mocno zmodyfikowanych, spłaszczonych łodygach.
Pokrój tej rośliny jest wybitnie kaskadowy, dynamiczny i rzeźbiarski, dzięki czemu wnosi ona do wnętrz niesamowitą, egzotyczną strukturę architektoniczną. Ze względu na swoje tropikalne pochodzenie, Lepismium houlletianum wykazuje całkowity brak mrozoodporności i nie przetrwałoby surowych warunków zimowych w strefie klimatu umiarkowanego. Nawet minimalne, kilkustopniowe spadki temperatur w okolice 'zera' mogłyby doprowadzić do
nieodwracalnego przemrożenia uwodnionych tkanek, dlatego w tym klimacie gatunek ten prowadzony jest wyłącznie w całorocznej uprawie doniczkowej, jako roślina pokojowa. Z uwagi na swój specyficzny, grawitacyjny charakter wzrostu, roślina ta prezentuje się najładniej i najbardziej widowiskowo w podwieszonych doniczkach, makramach lub wyeksponowana na wysokich półkach i regałach. Taka ekspozycja pozwala jej swobodnie tworzyć gęste, wiszące girlandy, które malowniczo opadają w dół, nie narażając ich na mechaniczne uszkodzenia, do jakich mogłoby dojść na tradycyjnym, płaskim parapecie.W optymalnych warunkach domowej uprawy pokój tej rośliny rozwija się niezwykle bujnie, a jej spłaszczone, charakterystycznie ząbkowane i członowane pędy osiągają imponującą długość od 60 do nawet 100 centymetrów. Początkowo młode przyrosty wznoszą się lekko ku górze, by po czasie, pod wpływem własnego ciężaru, zacząć się majestatycznie przewieszać. Dodatkowym, niezwykle spektakularnym walorem dekoracyjnym lepismium jest jego widowiskowe kwitnienie. Roślina ta kwitnie najczęściej w okresie zimowym lub wczesnowiosennym, zazwyczaj od grudnia do marca, wnosząc mnóstwo energii do wnętrz w najchłodniejszych miesiącach roku. W niszach i zagłębieniach ząbkowanych krawędzi pędów masowo pojawiają się wtedy niezliczone, drobne, dzwoneczkowate kwiaty o pastelowej, kremowobiałej lub delikatnie żółtawej barwie, z których wykształcają się małe, okrągłe, purpurowo-czerwone owoce jagodowe, podnoszące wartość zdobniczą całego egzemplarza.
Dla zachowania idealnej kondycji Lepismium houlletianum kluczowe jest zapewnienie jasnej ekspozycji o dużej ilości rozproszonego światła, unikając przy tym bezpośrednich kąpieli słonecznych, które mogą prowadzić do groźnych poparzeń. Dopuszczalne jest delikatne, poranne lub późnopopołudniowe słońce, które stymuluje pędy do malowniczego, czerwonawo-purpurowego przebarwiania się na marginesach. Jako kaktus epifityczny, roślina ta wymaga podłoża niezwykle lekkiego, wysoce przepuszczalnego i drożnego, o lekko kwaśnym odczynie pH. Idealnie sprawdza się uniwersalna ziemia dla kaktusów wymieszana w proporcji 1:1 z materiałem rozluźniającym, takim jak perlit, gruboziarnisty piasek lub drobne chipsy kokosowe, albo kulki keramzytu ogrodniczego, z obowiązkową grubą warstwą drenażu/tego materiału rozluźniającego na dnie doniczki. W kwestii gospodarki wodnej, lepismium wymaga zupełnie innego podejścia niż kaktusy pustynne - podłoże należy podlewać regularnie, ale umiarkowanie, dbając o to, by ziemia przed kolejną dostawą wody przeschła na około 1/3 lub połowę głębokości pojemnika. Roślinę podlewa się małą ilością miękkiej wody o temperaturze pokojowej, kategorycznie unikając długotrwałych zastojów wilgoci w strefie korzeniowej, które błyskawicznie prowadzą do gnicia delikatnej karpy i masowego opadania pędów.
| Lepismium (gatunki) - Lepismium (soorten) ( foto ) |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz