Bylica polna jedwabista w literaturze botanicznej opisywana również jako bylica polna nadmorska, to wyspecjalizowany podgatunek bylicy polnej należący do rodziny astrowatych (Asteraceae). Naturalny zasięg tej unikalnej rośliny jest ściśle powiązany ze strefami przybrzeżnymi Europy Północnej i Środkowej, ze szczególnym uwzględnieniem wybrzeży Morza Bałtyckiego. Roślina ta nie występuje w komercyjnej produkcji handlowej ani w powszechnym obrocie szkółkarskim,
![]() |
Rośliny nadmorskie w Polsce ( foto ) Artemisia campestris ssp. sericea - Bylica polna jedwabista, (bylica polna nadmorska) - Duinaveruit Pasmo nadbrzeżne w Darłówku, Morze Bałtyckie (V) |
pozostając taksonem dziko rosnącym, charakterystycznym
dla bardzo specyficznych, nienaruszonych przez człowieka ekosystemów
plażowych. Pod względem pokroju jest to niski półkrzew o wzniesionych,
silnie rozgałęzionych i drewniejących u nasady pędach, które osiągają
wysokość od 20 do 60 cm. Najbardziej charakterystyczną cechą
morfologiczną tego podgatunku jest obecność gęstego, srebrzystobiałego,
jedwabistego owłosienia (kutneru), które obustronnie pokrywa
pierzastosieczne liście oraz łodygi, nadając całej roślinie zwartą,
poduszkową formę o metalicznym odcieniu.
W stanie dzikim ten rzadki podgatunek zasiedla skrajnie trudne i niestabilne stanowiska w rodzimej florze nadmorskiej - przede wszystkim wydmy białe, wydmy szare oraz gliniasto-piaszczyste, erodowane klify. Na tych dynamicznych obszarach przybrzeżnych roślina ta spełnia fundamentalne zadania ekologiczne i odgrywa kluczową rolę w stabilizacji całego biotopu. Przede wszystkim działa jako pionierski stabilizator podłoża (psammon). Za pomocą głębokiego, mocno rozbudowanego i rozgałęzionego systemu korzeniowego, ten podgatunek bylicy polnej skutecznie wiąże luźne, lotne piaski wydmowe, przeciwdziałając ich przemieszczaniu pod wpływem deflacji, czyli erozji wietrznej. Ponadto na stromych zboczach klifów nadmorskich jej zwarta struktura korzeniowa
![]() | |
|
oraz
gęsty pokrój nadziemny znacznie ograniczają spływ powierzchniowy wód
opadowych, co bezpośrednio zmniejsza ryzyko obsuwania się mas ziemnych i
wymywania cząstek gleby przez fale oraz deszcze.
Drugim
kluczowym zadaniem tego podgatunku jest aktywne formowanie mikroklimatu
i inicjowanie procesów glebotwórczych. Gęste, poduszkowe kępy bylicy
jedwabistej działają jak naturalny filtr, który mechanicznie wychwytuje i
zatrzymuje niesione wiatrem drobinki organiczne oraz lotny piasek.
Proces ten stymuluje akumulację pierwszej warstwy próchnicy w skrajnie
ubogim podłożu mineralnym, co w konsekwencji umożliwia sukcesję
kolejnych, bardziej wymagających gatunków roślin i pozwala na
wykształcenie się trwałej fitoceny nadmorskiej.
Jednocześnie
specyficzny, gęsty kutner pełni funkcję ochronną dla samej rośliny:
odbija nadmiar intensywnego promieniowania słonecznego, zabezpieczając
tkanki przed przegrzaniem, oraz ogranicza transpirację w warunkach suszy
fizjologicznej wywołanej wysokim zasoleniem podłoża. Warstwa ta stanowi
również mechaniczną osłonę, która chroni pędy przed biczowaniem przez
twarde ziarna piasku niesione silnymi podmuchami morskiego wiatru.
Artemisia (soorten) - Bylica (gatunki) ( foto )
Przypisy:
https://www.vip-colors.com/
https://pl.wikipedia.org/wiki/Bylica_polna
https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Artemisia_campestris_subsp._sericea
%20-%20Artemisia%20campestris%20ssp.%20sericea%20-%20Duinaveruit,%20Ro%C5%9Blinno%C5%9B%C4%87%20nadmorska%2025%20(1).jpg)
%20-%20Artemisia%20campestris%20ssp.%20sericea%20-%20Duinaveruit,%20Ro%C5%9Blinno%C5%9B%C4%87%20nadmorska%2025%20(2)_wynik.jpg)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz