Rodzaj żywotnik, należący do rodziny cyprysowatych (Cupressaceae), to grupa roślin nagozalążkowych, której naturalny zasięg obejmuje obszary Ameryki Północnej oraz Azji Wschodniej. W warunkach naturalnych drzewa te zasiedlają często tereny wilgotne, doliny rzek i brzegi jezior, co determinuje ich preferencje siedliskowe w uprawie ogrodowej. W Europie największą popularność zdobyły dwa gatunki: żywotnik zachodni (Thuja occidentalis) oraz żywotnik olbrzymi (Thuja plicata), które dzięki swojej plastyczności i odporności stały się dość rozpoznawalne w przydomowych ogrodach.
Niezwykłe bogactwo form żywotników sprawia, że są to jedne z najbardziej wszechstronnych roślin zimozielonych. Ich ulistnienie, mające postać drobnych, ściśle przylegających łusek, tworzy gęste i miękkie w dotyku gałązki. Koloryt żywotników wykracza daleko poza klasyczną zieleń – hodowcy wyselekcjonowali odmiany o barwach intensywnie złocistych, miedzianych, a nawet niemal niebieskawych. Pokrój tych roślin bywa skrajnie różny: od monumentalnych drzew o piramidalnej koronie, przez regularne kolumny, aż po karłowe, naturalnie kuliste formy, które nie wymagają przycinania dla zachowania swojej geometrii.
W planowaniu przestrzennym żywotnik olbrzymi znajduje zastosowanie przede wszystkim w dużych ogrodach i parkach, gdzie jego potężna sylwetka i lśniące, ciemnozielone łuski budują tło dla mniejszych grup roślinnych. Jest to gatunek o dużej sile wzrostu, idealny na wysokie nieformowane osłony. Z kolei żywotnik zachodni, reprezentowany przez setki odmian, jest niezastąpiony w mniejszych założeniach. Jego kolumnowe formy są doskonałym materiałem na gęste, strzyżone żywopłoty, natomiast odmiany kuliste i jajowate świetnie sprawdzają się w kompozycjach symetrycznych, wprowadzając do ogrodu ład i architektoniczną dyscyplinę.
Komponowanie żywotników z innymi gatunkami opiera się na zasadzie kontrastu faktur i barw. Ich jednolita, gęsta struktura stanowi idealne tło dla roślin o luźnym pokroju i dużych kwiatach, takich jak hortensje bukietowe czy powojniki. Bardzo szlachetnie wyglądają w zestawieniu z roślinami o barwnych liściach, na przykład z bordowymi odmianami berberysów czy jasnymi funkiatmi (hostami). Dzięki preferowaniu lekko kwaśnego odczynu gleby, żywotniki są naturalnymi partnerami dla wrzosowatych – azalii, różaneczników oraz wrzosów, tworząc z nimi spójne biologicznie i estetycznie ekosystemy ogrodowe.
W planowaniu przestrzennym żywotnik olbrzymi znajduje zastosowanie przede wszystkim w dużych ogrodach i parkach, gdzie jego potężna sylwetka i lśniące, ciemnozielone łuski budują tło dla mniejszych grup roślinnych. Jest to gatunek o dużej sile wzrostu, idealny na wysokie nieformowane osłony. Z kolei żywotnik zachodni, reprezentowany przez setki odmian, jest niezastąpiony w mniejszych założeniach. Jego kolumnowe formy są doskonałym materiałem na gęste, strzyżone żywopłoty, natomiast odmiany kuliste i jajowate świetnie sprawdzają się w kompozycjach symetrycznych, wprowadzając do ogrodu ład i architektoniczną dyscyplinę.
Komponowanie żywotników z innymi gatunkami opiera się na zasadzie kontrastu faktur i barw. Ich jednolita, gęsta struktura stanowi idealne tło dla roślin o luźnym pokroju i dużych kwiatach, takich jak hortensje bukietowe czy powojniki. Bardzo szlachetnie wyglądają w zestawieniu z roślinami o barwnych liściach, na przykład z bordowymi odmianami berberysów czy jasnymi funkiatmi (hostami). Dzięki preferowaniu lekko kwaśnego odczynu gleby, żywotniki są naturalnymi partnerami dla wrzosowatych – azalii, różaneczników oraz wrzosów, tworząc z nimi spójne biologicznie i estetycznie ekosystemy ogrodowe.
 |
Thuja occidentalis - Żywotnik zachodni - Westerse levensboom (foto )
|
 |
| Thuja plicata - Żywotnik olbrzymi - Reuzenlevensboom ( foto ) |
Przypisy:
https://en.wikipedia.org/wiki/Thuja
https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%BBywotnik
https://nl.wikipedia.org/wiki/Levensboom_(geslacht)
Licencja: [CC-BY-SA 3.0 Deed]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz