Wierzba płacząca, wierzba nagrobna, wierzba żałobna - to mieszaniec międzygatunkowy, który powstał ze skrzyżowania azjatyckiej wierzby babilońskiej (Salix babylonica) z europejską wierzbą białą (Salix alba). Ta unikalna hybryda botaniczna wykazuje potężną siłę wzrostu oraz spektakularny, zwisający pokrój, przez co jej wartość zdobnicza w architekturze zieleni jest po prostu nie do przecenienia. Monumentalne drzewo dekoracyjne o 'płaczącej koronie' znajduje szerokie zastosowanie w aranżacji przestrzeni publicznej, zdobiąc duże ogrody przydomowe, parki miejskie, zieleń osiedlową oraz rozległe kompleksy rekreacyjne. Niezwykle widowiskowo i fotogenicznie prezentuje się
 |
Salix × sepulcralis - Wierzba płacząca - Gele treurwilg 'Chrysocoma' (VIII) |
w bezpośrednim sąsiedztwie wody, sadzona nad brzegami stawów, jezior, naturalnych oczek wodnych czy wzdłuż cieków rzecznych, gdzie jej wiotkie, złocistożółte, zwieszające się pędy widowiskowo odbijają się w lustrzanej tafli wody.
Salix × sepulcralis wyróżnia się dynamicznym (dość szybkim) tempem wzrostu, szczególnie w pierwszej fazie swojego cyklu życiowego. W optymalnych warunkach siedliskowych roczne przyrosty młodych egzemplarzy mogą wynosić od jednego do nawet dwóch metrów na wysokość, co plasuje ten gatunek w ścisłej czołówce najszybciej rosnących drzew liściastych. Docelowe 'parametry' strukturalne wierzby płaczącej są imponujące i wymagają 'zabezpieczenia'
nie co nieco, ale dużo w aranżacji przestrzennej. W pełni dojrzałe, kilkudziesięcioletnie okazy osiągają zazwyczaj wysokość od piętnastu do dwudziestu metrów. Równie monumentalna jest całkowita szerokość korony, która dzięki szeroko rozpostartym konarom i kaskadowo zwieszającym się pędom bocznym potrafi osiągać od dziesięciu do piętnastu metrów średnicy, tworząc potężną, kopulastą formę architektoniczną.Znaczenie ekologiczne i wsparcie dla bioróżnorodności. Oprócz niezaprzeczalnych cech estetycznych, to szybko rosnące drzewo liściaste tworzy silny architektoniczny punkt odniesienia w krajobrazie, pełniąc jednocześnie fundamentalną rolę w utrzymaniu lokalnej bioróżnorodności. Wczesną wiosną, najczęściej w kwietniu, zanim jeszcze rozwiną się liście, wierzba płacząca pokrywa się gęsto podłużnymi, żółtymi kwiatostanami. Te miododajne bazie, bogate w łatwo dostępny pyłek i nektar, stanowią jedną z pierwszych, bezcennych pożytecznych baz dla budzących się do życia pszczół miodnych, trzmieli oraz dzikich zapylaczy. Ponadto gęste, kaskadowe korony starych egzemplarzy tworzą bezpieczne miejsca gniazdowania, schronienie i doskonałe siedlisko dla licznych gatunków ptaków, drobnych ssaków oraz pożytecznych owadów.
Naturalny filtr glebowy i fitoremediacja. Wyjątkową i niezwykle cenną cechą tego gatunku jest jego nieoczywista funkcja użytkowa, sprawiająca, że drzewo działa jak wysoce wydajny, ekologiczny filtr środowiskowy. Dzięki potężnemu, głębokiemu i niezwykle 'żarłocznemu' systemowi korzeniowemu, wierzba płacząca wykazuje zdolności fitoremediacyjne, co oznacza, że jest rośliną skutecznie oczyszczającą glebę oraz wody gruntowe z toksyn. (Więcej na temat - kliknij tutaj). Drzewo z łatwością absorbuje, akumuluje w swoich tkankach lub neutralizuje groźne metale ciężkie, związki biogenne oraz zanieczyszczenia chemiczne pochodzenia antropogenicznego. Ta naturalna zdolność do oczyszczania podłoża sprawia, że gatunek ten jest niezastąpionym elementem nasadzeń rekultywacyjnych na terenach, gdzie gleby po budowie, w pobliżu tras szybkiego ruchu oraz w strefach buforowych nowoczesnych aglomeracji miejskich.
Wierzba płacząca, optymalne warunki siedliskowe. Gatunek do uzyskania pełnych walorów dekoracyjnych wymaga stanowisk w pełni słonecznych i otwartych. Drzewo to 'lubi' wilgotne stanowiska, dlatego preferuje gleby głębokie, żyzne, próchniczne, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym, a przede wszystkim właśnie stale wilgotne, podmokłe lub okresowo zalewane. Doskonale radzi sobie w podłożach gliniastych i piaszczysto-gliniastych o wysokim poziomie wód gruntowych, natomiast na glebach suchych, piaszczystych i przepuszczalnych rośnie słabo, szybko zrzuca liście i pozostanie z karłowym pokrojem (o ile wcześniej nie wypadnie).
Zabiegi pielęgnacyjne wokół Salix × sepulcralis skupiają się głównie na technicznej kontroli korony oraz monitorowaniu stanu zdrowotnego drzewa. Kluczowym elementem opieki jest coroczne przycinanie pędów wierzby płaczącej, które najlepiej wykonywać wczesną wiosną, tuż po zakończeniu kwitnienia, a przed pełnym rozwinięciem liści. Cięcie formujące polega na skracaniu wiotkich pędów o jedną trzecią ich długości, co intensywnie zagęszcza strukturę i pozwala utrzymać pożądany pokrój. Co kilka lat konieczne jest także cięcie odmładzające oraz sanitarne, podczas którego bezwzględnie usuwa się pędy suche, połamane, krzyżujące się oraz wykazujące objawy choroby. Równie ważnym aspektem jest profilaktyka zdrowotna i ochrona przed patogenami, na które ten szybko rosnący gatunek bywa podatny. Do najgroźniejszych schorzeń należy antraknoza wierzby oraz parch, dlatego pielęgnacja musi obejmować systematyczne grabienie i utylizację opadłych jesienią liści, będących głównym źródłem zarodników grzybów. W przypadku młodych nasadzeń, przez pierwsze dwa do trzech lat po posadzeniu, niezbędne jest także regularne podlewanie w okresach przedłużającej się letniej suszy. Starsze, w pełni dojrzałe okazy o głębokim systemie korzeniowym doskonale radzą sobie same, pod warunkiem, że zostały posadzone na odpowiednio wilgotnym i higrofilnym stanowisku.
Efektywnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest regularne ściółkowanie gleby wokół pnia. Zastosowanie kilkucentymetrowej warstwy przekompostowanej kory sosnowej, zrębków drzewnych, szyszek lub dojrzałego kompostu przynosi potrójną korzyść strukturalną. Przede wszystkim drastycznie ogranicza parowanie wody z podłoża, pomagając utrzymać tak pożądaną przez ten gatunek stałą wilgotność gleby. Dodatkowo gruba warstwa ściółki skutecznie blokuje rozwój chwastów konkurujących o składniki pokarmowe oraz stanowi zimą (szczególnie dla młodzików) naturalną 'kołderkę' , chroniącą płytki, młody system korzeniowy przed gwałtownymi wahaniami temperatur.
Drzewo ozdobne, również o wartości użytecznej dla bioróżnorodności - należy jednak pamiętać, że sadząc je we własnym ogrodzie musimy wziąć pod uwagę 'specyfikę podziemnej architektury' wierzby płaczącej. Drzewo to wykształca niezwykle silny, rozłożysty, płytki i agresywny system korzeniowy, który w poszukiwaniu wody potrafi rozrosnąć się na odległość znacznie przekraczającą rzut samej korony. Ze względu na tę biologiczną ekspansywność, wierzbę należy sadzić w bezpiecznej odległości - wynoszącej minimum piętnaście, a optymalnie dwadzieścia metrów - od budynków, ogrodzeń, podjazdów oraz wszelkich podziemnych sieci instalacyjnych. Silne korzenie z łatwością potrafią 'zdemolować' płyty chodnikowe, uszkadzać fundamenty małej architektury, a przyciągane wilgocią, mogą wrastać w nieszczelne rury kanalizacyjne, drenarskie i wodociągowe, doprowadzając do ich całkowitej niedrożności i destrukcji.
Salix - Wierzba (gatunki) - Wilg (soorten) ( foto )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz