Zawilec żółty, to urokliwa bylina leśna, której naturalny zasięg obejmuje niemal całą Europę oraz zachodnią Syberię i Kaukaz. W Polsce jest gatunkiem pospolitym, choć nieco rzadszym od swojego białego kuzyna, zawilca gajowego. W stanie dzikim najchętniej zasiedla żyzne lasy liściaste, zwłaszcza grądy i łęgi, gdzie tworzy rozległe, złociste łany na dnie lasu, zanim korony drzew
Yellow anemone.eng
Yellow anemone.eng
 |
| Anemone ranunculoides L. - Zawilec żółty - Gele Bosanemoon w pełni się rozwiną i ograniczą dopływ światła. Można go
również spotkać w wilgotnych zaroślach oraz w pobliżu strumieni, na
glebach bogatych w próchnicę i wapń. Roślina ta charakteryzuje się niskim, zwartym pokrojem, osiągając zazwyczaj od 10 do 25 centymetrów wysokości. Pod ziemią wykształca płożące się, walcowate kłącza, dzięki którym szybko się rozprzestrzenia, tworząc gęste, zielone dywany. Jej liście są dłoniastodzielne, głęboko wcięte i zebrane w okółek poniżej kwiatu, co nadaje roślinie delikatny, ażurowy wygląd. Główny okres
kwitnienia zawilca żółtego przypada na marzec i kwiecień, co czyni go
jednym z najwcześniejszych zwiastunów wiosny. Wytwarza on jaskrawożółte
kwiaty, zazwyczaj osadzone pojedynczo lub parami na szczycie łodyżki.
Jako typowy geofit wiosenny, roślina ta przechodzi w stan spoczynku i
całkowicie zanika nad ziemią już na początku lata, co jest kluczową
informacją przy planowaniu rabat, aby uniknąć pustych miejsc w
późniejszym sezonie.
Przypisy:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Zawilec_%C5%BC%C3%B3%C5%82ty
https://nl.wikipedia.org/wiki/Gele_anemoon
https://en.wikipedia.org/wiki/Anemone_ranunculoides Licencja: [CC-BY-SA 3.0 Deed] |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz