Stephanotis - Stefanotis - Jasmijn v. Madagascarlub kratki, wokół których
roślina tworzy gęstą, zieloną girlandę. Głównym atutem wizualnym stephanotisa są jego liście: skórzaste, błyszczące, o głębokim, ciemnozielonym kolorze i eliptycznym kształcie. Stanowią one idealne tło dla śnieżnobiałych, woskowych kwiatów o rurkowatym kształcie, które zebrane są w nieliczne baldachy. Kwitnienie przypada zazwyczaj na okres od wiosny do lata (najczęściej od czerwca do września). Po słonecznym dniu, kwiaty wydzielają intensywny, słodki i niezwykle przyjemny zapach, który subtelnie wypełnia pomieszczenie, co sprawia, że roślina ta jest często wykorzystywana w florystyce ślubnej. W polskiej strefie klimatycznej stephanotis jest rośliną typowo pokojową, niezdolną do przetrwania zimy na zewnątrz. Ze względu na swoje pochodzenie, wymaga stanowiska bardzo jasnego, ale chronionego przed bezpośrednim, palącym słońcem, które mogłoby poparzyć delikatne liście. Jest to roślina dla cierpliwych i uważnych pasjonatów – stephanotis źle reaguje na gwałtowne zmiany temperatury, przeciągi, a nawet na obracanie doniczki w okresie zawiązywania pąków, co może skutkować ich zrzuceniem. Uprawa stephanotisa w warunkach domowych wymaga precyzji, zwłaszcza w zakresie gospodarki wodnej i doboru podłoża. Roślina ta najlepiej czuje się w ziemi przepuszczalnej, żyznej i lekkiej, o lekko kwaśnym odczynie (pH 5,5–6,5). Idealną mieszankę stanowi połączenie ziemi liściowej, torfu oraz piasku lub perlitu, co zapewnia odpowiedni drenaż i napowietrzenie korzeni. Wilgotność podłoża powinna być utrzymywana na stałym, umiarkowanym poziomie – ziemia musi być wilgotna, ale nigdy mokra. Stephanotis jest szczególnie wrażliwy na „zimne stopy” oraz zastój wody, który prowadzi do gnicia korzeni, dlatego na dnie doniczki niezbędna jest warstwa keramzytu.I wodą w temperaturze zbliżonej do tej, jaka panuje w otoczeniu roślin. Częstotliwość przesadzania zależy od wieku okazu. Młode rośliny, charakteryzujące się szybkim wzrostem, wymagają nowej doniczki i świeżego podłoża co roku, najlepiej wiosną. Starsze egzemplarze przesadzamy rzadziej, co 2–3 lata, gdy bryła korzeniowa wyraźnie wypełni całe naczynie; u bardzo dużych roślin dopuszczalna jest jedynie wymiana górnej warstwy podłoża. W okresie intensywnej wegetacji, od marca do sierpnia, stephanotis wymaga regularnego dokarmiania. Najlepiej stosować płynne nawozy do roślin kwitnących (o zwiększonej zawartości potasu i fosforu) co dwa tygodnie, pamiętając, by dawki były zgodne z zaleceniami producenta, co zapobiegnie zasoleniu podłoża. Kluczem do corocznego, obfitego kwitnienia jest prawidłowe zimowanie, czyli zapewnienie roślinie okresu spoczynku. Od października do lutego stephanotis powinien przebywać w pomieszczeniu o temperaturze obniżonej do około 12 do 16°C. W tym czasie należy co nieco ograniczyć podlewanie, ale nie częstotliwość dostaw oraz całkowicie zrezygnować z nawożenia. Takie przechłodzenie stymuluje roślinę do zawiązywania pąków kwiatowych na kolejny sezon. Ważne jest jednak, by zimą roślina miała nieograniczony dostęp do dużej ilości dziennego światła, co pozwoli jej zachować zdrowy turgor liści.
Przypisy:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefanotis
https://en.wikipedia.org/wiki/Stephanotis
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz